-Aynanın düzlemi yatay olduğunda yukarı ve aşağıyı da ters çevirecektir. Bir göl veya su birikintisindeki yansımayı düşünürsen daha kolay anlaşılır bişey.

-Yo, hayır benim demek istediğim bu değildi. Diyelim ki dudağımın sol alt köşesinde bir ben var. Fakat aynaya baktığımda, -ayna nerede duruyor olursa olsun- bu kez aynadaki adamın dudağının sağ alt tarafında bir beni oluyor. Yani ben üst tarafa zıplamıyor. Kısaca aynadaki görüntü sağı ve solu ters çeviriyorken, yukarı ve aşağı sabit kalıyor. Ayna her nasılsa, bi şekilde bu iki yönün ayrımının bilincinde olmalı.  Aynayı duvardan alıp ayaklarımın önüne de koysam bu değişmiyor.

-Tamam o zaman şöyle anlatayım, aynayı karşına aldığını farzet. Gördüğün şey aslında sağ ve solun ters çevrilmiş hali değil. Aynaya bak ve sağ elini salla. Aynanın hangi tarafındaki el sallandı? Sağ taraftaki tabi. Başka bir örnek, bir kağıda sağ, diğerine sol yaz. Sağ yazan kağıdı sağ eline al ve aynaya doğru tut. Aynısını sol için de yap. Ne görüyorsun? Sağ yazan kağıt aynanın sağ tarafında!

- Evet ama bu durum aynada ters çevriliyor?!

-Emin misin? Hala aynadaki görüntüde sağ yazan kağıt aynanın -ve senin- sağ tarafında.

-Tamam ama ya aynadaki yansımam, ya oradaki adam? O sağ yazılı kağıdı sol elinde tutuyor?

-Ama o gerçek bir insan değil ki? Onun sağ yazılı kağıdı sol elinde tuttuğunu söylüyor olman, kendini zihinsel olarak onun yerine koyduğunu gösterir.

-E, evet?

-Bunu yapabilirsin ama bunu yaparken basit bir şeyi gözden kaçırıyorsun. Aynaya arkanı dönmelisin! Şöyle anlatmayı deneyeyim, aynayı karşına al, işaret parmağınla yukarıyı göster. Aynadaki adam da yukarıyı gösterecektir. Solu gösterirsen o da solu gösterecektir. Fakat aynayı işaret edersen, o da seni işaret eder. Yani aynalar “iç” ve “dışı” ters çevirirler. Daha açıklayıcı olmak gerekirse aynalar düzlemlerine dikey olan yönleri ters çevirirler. Şimdi yüzünü kuzeye dön ve aynayı da karşına al. Sağ elinle doğuyu işaret et. Aynadaki adam doğuyu işaret edecektir. Fakat kuzeyi işaret ettiğinde o güneyi işaret eder :)

-Tamam gayet güzel anlattın, iç ve dışı ters çeviriyorlar fakat neden ben sağ elimi kaldırdığımda o solu kaldırıyor hala anlamış değilim.

-Bu da yönleri tanımlayışımızdan kaynaklanıyor aslında. “Neden aynalar sağ ve solu ters çeviriyor da, yukarı-aşağı çevirmiyor?” diye sorarsan elmalarla elmaları karşılaştırmış olmuyorsun. “Yukarı” yön anlamında kesin bir tanımdır. Çok basit bir şekilde elini havaya kaldırıp işaret ettiğinde “yukarıyı” anlatabilirsin. Bu dünyanın merkezine kıyasla da olabilir, ya da uzayda süzülürken de ayaklarımızdan başımıza doğru olan yön de olabilir. Kısaca “yukarıyı” tanımlamak kolaydır. Aynı şey “iç” ve “dış” içinde geçerlidir. Bedenimizden içeri ve dışarı. Basit ha? Eğer dünya dışı bir varlığa ne tarafın yukarı veya ne tarafın içeri olduğunu anlatmak istersen bunu çok basit bi şekilde anlatabilirsin.

-Ama sağ da temel bir yön değil midir?

-Hayır değildir. Sağ ve sol kolayca tanımlanamazlar ve bunu dünya dışı varlığımıza anlatırken çok zorlanırsın. Çünkü sağ ve sol görecelidir, “yukarı-aşağı “ve “içeri-dışarı” olmadan anlam kazanamazlar, bunlara bağımlıdırlar. Bu yüzden “sağ” ile “yukarıyı” kıyaslamak çok mantıklı olmayacaktır.

-Hmm..

-Yüz yüze dönmüş iki insanı hayal et ve onlara sağı işaret etmelerini iste. İkisi birbirinin zıttı yönü işaret edecektir. Çünkü ikisinin “iç” ve “dışı” farklıdır. İşte bu yüzden sağ ve sol görecelidir. “İç” ve “dış” sağın ve solun tanımını değiştirirler.

-Peki ya simetri kavramı olmayan uzaylılar? Onlar da aynada sağ ve solu ters çevrilmiş olarak mı görürler sence?

-Onlara aynaya bakarlarken sola doğru etraflarında dönmelerini söyle. Onlar sola döndükçe aynadaki görüntüleri ise sağa doğru dönecektir. Ve böylece bir “saat yönünde” – “saat yönünün tersinde” durumu oluşacaktır ve bunu anlayabileceklerdir. Tabi bunu ayna ile ilgili beyin jimnastiği yapabilecek kadar zeki olduklarını varsayarak söylüyorum. Belki bi gün bunu okuyacak kadar gelişirler ve gülerler.

*Eric Schmidt, Phil Gibbs, David Richards and Scott I. Chase’e teşekkürü bir borç bilirim. Ayrıca Isaac Asimov’un “The left hand of the electron” adlı kitabı okunmaya değer gibi.

Erkeklere yapılacak uygulamalarda 10,00 lira fark alınacaktır. Fiyatlara KDV dahil değildir.

Herşey annemin beni yaz için futbol okuluna yazdırmasıyla başladı. İtiraf etmeliyim bana kattığı çok şey oldu ama götürdükleri kadar değil. 10 yaşındaydım ve bir çok şey için henüz aptal sayıldığımdan ofsaytın ne olduğunu anlamak zorunda değilim sanıyordum. Yanıldığımı anlamam uzun sürmedi ya da onların bunu bana anlatması çok kısa sürede oldu, şu an emin olamıyorum. Emin olduğum birşey varsa o da futbolu sevmediğimdi.

14 yaşına geldiğimde bıyıklarım iyice belirginleşmişti ve sesimde bariz bir kalınlaşma vardı. Bu kızların bacaklarını traş etmeye başladıkları dönemden iki dönem sonraya denk geliyordu. Dilediğim gibi bıyık bırakabileceğim gibi bir düşünceye nerden kapılmıştım bilmiyorum ama bu özgürlüğüde elimden almaları uzun sürmeyecekti. Bıyıklarımın çıkmasına da, kesilmesine de ben karar veremiyordum ve liseye bu ruh hali ile başlamak beni tekrar futbolun kucağına itecekti.

Okul dışındaki vakitlerimi ya futbolla ya da ne olduğunu anlamadığım x ve y leri toplayarak geçirecektim. Kararımı futboldan yana kullandım çünkü bu karar bana sunulan tek seçenek gibi görünüyordu. Zaten okulda telafuz edemediğim duaları ezberlemekten gına gelmişti bir de toplamını önceden bildiğim iç açıları tek tek hesaplamak sorun yaratırdı. Anlayacağınız futbol benim için eğlenceden çok kendimi kandırmak ve bu sayede iyi hissetmek anlamına geliyordu.

18 yaşıma geldiğimde ilk trafik kazamı yaptım ve sol kulağım koptu. Ne kadar çirkin göründüğümü anlayın diye söylüyorum, 3 tekerlekli araba ne kadar komikse bende o kadar komiktim. 22 yaşına geldiğimde kardeşim ilk kitabını yazdı ve 13 baskı yaptı. Şu bir gerçek ki aileler bazı çocuklarını daha çok seviyorlar. Mesela bay ve bayan Avşar’ın Hülya’yı daha çok sevmesi gibi bir şey bu, anlamakta zorluk çekmiyorum, gerçekten.

23 yaşına bastığımda hala futbol oynuyordum ve bu işte iyiydim. Aynı yıl Dinamo Bükreş diye bir takıma transfer oldum. Defansın sağında oynuyordum ve işim nispeten teknik direktörünkinden zordu. Bunu sesli bir biçimde dile getirdiğim için takımdan atılmanın eşiğine geldim. Teknik direktörle bu şekilde konuşmak oralarda özgürlük değildi sanırsam. Tam 1,5 sezon yedek kulubesinde oturdum ve eminim nasıl bir his olduğunu tahmin bile edemezsiniz. Birgün sakatlanan oyuncunun yerine teknik direktör beni aldı ve bir kaç dakika sonra sahaya yıldırım düştü. Takımda benim dışımda 4 kişi hayattaydı ve malesef teknik direktör bu insanlardan birisi değildi. Çünkü saha kenarında bana bağırmakla meşgulken yıldırımın merkez üssü olmuştu istemeden. Herkes derin bir şoktaydı fakat ben artık ortada yarım bir takım bile olmadığı için sevinçliydim. Ülkeme dönecek ve bir daha topa dokunmayacaktım.

27 yaşımdayken ülkemin de içinde bulunduğu bir güvenlik organizasyonu Çin’e savaş açtı. Crimsonland oynamak gibi birşey olur düşüncesiyle orduya tekrar girdim. Gerçektende 4 bir yandan Çinliler geliyordu, geliyordu ve düşüyordu ve yine geliyorlardı, asla ama asla bitmiyorlardı.. Sonraları aptal bir Amerikalının 1 metre önümde mayını yanlışlıkla patlatması onun ölümüne benimde son kulağımın işitme yetisini kaybetmesine neden oldu. Artık duyamıyordum ve Amerikada dahi özgür hissedemezdim kendimi.

30 yaşımda bir magazin dergisi için dudak okuyarak para kazanıyordum. İyi para veriyorlardı fakat benim gibi sağır olan karımı tatmin etmiyordu. Bu yüzden evde sürekli kavga ediyorduk. Kavgalarımız tamamen sessiz ve olabildiğince gürültülüydü. Sonunda dayanamadık ve 32 yaşımdayken boşandık.

Hakem olmak doğru bir karardı sanırım. Bir çok açıdan rahattım. Hem zaten eşcinsel olduğuma kanaat getirmiştim ve 20 erkeği sahada bir oraya bir buraya koşarken takip etmek benim için bir zevkti, fanteziydi. İşimi çok seviyordum ve bu işte gerçekten iyiydim. Yıllar geçtikçe daha da yükseldim hakemlikte, 2008 yılındaki Avrupa kupasında kendimi tutamayıp şu pozu verince kariyerimin sonunu hazırlamış oldum (evet, kendi ülkemin maçında hakemlik yaptım, çünkü dediğim gibi bu işte çok iyiydim)

O maçtan bu güne tam 2 yıl geçti. Şimdilerdeyse hayatımı bu denli nasıl sikip atabildiğim üzerine bir kitap yazmaya uğraşıyorum. İsmi “bu da mı ofsayt hakim bey?” olmalı kanımca. Hem kitap satarsa ailem beni de ciddiye alır, almazlarsa kendimi apartman girişinde üzerime gaz döküp yakmaktan başka çarem kalmaz.

a: x yeni albüm çıkartmış duydun mu?
b: hadi ya, süper.

b: x’in yeni albümü çıkmış indirdin mi?
c: yok daha indirmedim. hemen indireyim.

c: sonunda çıkmış x’ in albümü.
a: oof dinleyelim hemen.

Böyle bir kısır döngü içinde bulunduğumuz yetmiyormuş gibi x denen grupla da çok alakamız olmadığını söylemeliyim. Sadece arada bir müzik hakkında da konuşabilmek istiyorduk sanırım. Ama o da kısa süreli hafızanın yetersizliğine kurban oluyordu. En sonunda birisi albümü download ediyor, dinleyebiliyorduk. Sonra kafamızdaki balonlarda şu monolog yaşanıyordu.

…gerçekten süper. iyiki farkettim bu albümü…

Canımız ne isterse dinliyorduk internet sayesinde. Hatta evin içersinde gizliden bir çekişme vardı. En bilinmedik başarılı müziği kim bulacaktı? Birisi bulur ve diğer ikisi severse o hafta cidden bulaşık yıkamak istemediğinizde yıkamıyordunuz. Çünkü o bir hafta süresince kaliteli ve kulaklarınızın alışık olmadığı şeyleri dinletiyordunuz insanlara. Adil olduğunu söylemeliyim.

Tabi dinlediğimiz müzikler yüzünden asla birbirimize entellektüel hava basma olayına girmedik. Bunun iki nedeni vardı. Birincisi, müzik zevklerimiz ortaktı. İkincisi, böyle bir eylemde bulunacak olursak her halükarda ağzımızını payının verileceğini biliyorduk.

Bu geçmişteydi. Şimdiyse o günlerden kalan arşivleri tüketiyoruz, ve tekrar tekrar tüketiyoruz. Yeni birşeyler dinleme çabamız olmadığı gibi duyduğumuzda da kaçıyoruz.

Bir kaç sene oldu olacak ilk kahvemi içeli. Son bir yılda da baya bir ilerleme kat ettiğimi sölemeliyim. Hatta sigara & kahve ikilisi de uyumlu bana kalırsa. Fakat sorun benim davranışlarımda. Kırk yıllık kahve içicisi gibi davranıyorum şurda burda. Halbuki o güne kadar içtiğim tek kahve nescafe 3′ü 1 arada. Bir mekana gidiliyor ve aromalı kahvelerin olduğu mönüye bakarken 15 dakikamı harcıyorum. Kapüçünoymuş, mokaymış, latteymiş ve Brezilya, İtalya tadları derken bunları okurken geçen zamanı gerçekten anlamıyor, anlayamıyor insan. Yanımdaki tayfa genelde moka falan içiyor bende nerde egzantrik bir kahve adı var, baharatlı veya yağmur ormanlarından falan çıkmış-gelmiş onu istiyorum. Siparişimi verirken bana atılan bakışları farketmediğimi sanmayın. Kahve geliyor ve ben ilk yudumumda kalıyorum öyle. Sonra yanımdaki insana kahveleri değiştirmek isteyip istemediğini soruyorum. Mütemadiyen bu böyle oluyor. Bir daha bu heyecanı, dağdan yeni inmiş insan modunu yaşamak istemiyorum. Yetkililere sesleniyorum. Normal nescafeyi mönünün orasına burasına saklamayın. Sayfanın başına koyun hem siz, hem ben, hem insanlar rahat etsin.

O yaşlarda hep daha büyük hayallere sahip olduk. Hayallerimizin boyumuzla ters orantılı olduğunu şimdi daha iyi görebiliyorum. Daha değerli, daha düzgün birşeyler yapabilecektik aklımızca (akıllarınca). Şu an bulunduğumuz konum ve hayattan ne kadar memnun olsakta, bir fotoğrafa bakmak kadar uzak dehşete düşmek. Belki de bütün bu hayal kırıklıkları, dehşete düşmek ve geçmişe özlem ya da dolaylı yoldan “hayata yeniden başlasaydım” diyalogları saçmalıktır. 25 yaşında, işsiz ve göbekli olmam değil sorun, gerçi bunlarda işleri kolaylaştırmıyor ama.. Sorun, oof gerçekten bilmiyorum. Ben sadece o küçük insandan başaramadığım için özür dilemek istiyorum. Yanlış kararlar yüzünden bu hale getirildiği için.

Bunu bi kerecik olsun yapın. Hatta hiç beklemeyin, hemen şimdi ufacık olduğunuz fotoğraflarınıza, o zamanki sahip olduğunuz gözlerinizin içine bakın. Aynaya baktığınızda hissettiklerinizi hissetmeyeceğinizi biliyorum. Ufak bir özür dileyip, hayatın sizi bu noktaya getirdiği ile ilgili bahaneler türetin. Dilediğiniz kadar ağlayın, hakkınız bu, çünkü geri dönemeyeceksiniz.

Şimdi gülmek daha zor geliyor değil mi? Tahmin edebiliyorum ve hatırlıyorum, bir “eciiiiiiiiik” beni gülmekten komaya sokabilirdi o zamanlar.

Oradan bakınca imkansız görünen ne kadar çok şey var değil mi ? Ama imkansız bu değil.

İmkansızlık bir tercihtir. En azından genel imkansızlık teorisi bunu da söylüyor. Eski bir arkadaşıma (skawinyan) pet şişe içinde, henüz yolduğum çimenleri vermiştim. Sonra “bir pet şişe doğada kaç yılda yok oluyor merak etmiyorum ama doğa bir pet şişe içinde kaç yılda yok olacak çok merak ediyorum” demiştim. Tabi ki içimden çimenlerin şişeyi yok etmesini diliyordum.

Eğer şişeyi saklamayı başarabilmişse, bir(inci) imkansız gerçekleşmiş demektir.

İmkansızla yaşamak istemeyenler olasılıkla yaşamayı tercih eder (never = always). Aslında iki farklı düşünme şekli de balondan başka birşey değildir. İmkansızlık olasılığın olmadığı değil, sıfır olduğu durumdur. Olasılık ise imkansızlığın sıfır olduğu durumdur. Basit bir çıkarımla;

Sıfır olasılık = imkansızlık, Sıfır imkansızlık= olasılıktır.

Denklemi denkleştirmek isteyenlere saygım sonsuz fakat sonuç ne gelirse gelsin -bu hiçlik olsa dahi- noel babaya inanmayı sürdürsünler.

Peki hayatlarından imkansız kelimesini çıkartanlar? Sanırım onlar herşeyin mümkün olduğunu düşünen kesim. Fakat bu herşey’ e kendilerini bir türlü dahil edemezler.

Ya hayatlarının etrafına dikenli tel çekenler? Çok belli, kumdan kaleler için çok uğraşmamış insanlardır ya da kendi bokunu yiyerek paradoksları sona erdiren, tek yön levhalı bir kısır döngüye girmeyi hayal edenlerdir.

Nereden duydum hatırlamıyorum; dilediği herşeyin olabilitesi olan bir yerdeyken sıkılmaktan korkan bir insan, ve ona sıkılmamayı dilemesini söyleyen insan. (bkz. denklem)

Doğru ya da yanlış yok sanırım. Çünkü bütün insanlar yalancıdır, ben de dahil. Hatta.. Neyse, siz çözün.

Çarpık alternatif görüşe hoşgeldin. Pek azına göründüğü gibi olan.

Düzenli ilerlemek adım adım ilerlemek demekmiş. Bence de öyle. Çok fazla beyin uyuya kaldı ama bu adımlar atılırken..

Dünya griye doğru evrimleşirken sanayi ile birlikte, bizler başıboş mu dolaşıyorduk? Darağacında mı yaşıyorduk yoksa fazla mı yüzeyseldik? Zaten cimriler ve benciller büyük planlarla karşımıza geldi hep. Zenginler daha zengin oldu, fakirler ise hep zaptedildi. Küçük insanlar böcek gibi ezildiler. Soruyordum kendime, acaba bir sonraki evrene geçebilir miyim?

3.gözümle dekoru farkettiğim sürece sorun yok. Retinadan beyine ve sonra ruha nakil.

Hırsı sürebileceğim sürece ona izin verdim. Bazen kendim için yapmam gereken şeyler oldu, hepsi bu.. Bunun dışında sakin, spontane ve sempatiktim. Hafif adımlarla zemine basmıştım, belki de batıya. Ama aslında ben sadece durağan olması için beynimi sallamıştım. Off.. Masanın üstündeki ellerim de istediğimi ve yapabilceğimi gösteriyordu.

İçimdeki uzay, baskın ırka karşı sanırım. Yoksa zaman geçmez, alternatif olmazdı.