-Aynanın düzlemi yatay olduğunda yukarı ve aşağıyı da ters çevirecektir. Bir göl veya su birikintisindeki yansımayı düşünürsen daha kolay anlaşılır bişey.

-Yo, hayır benim demek istediğim bu değildi. Diyelim ki dudağımın sol alt köşesinde bir ben var. Fakat aynaya baktığımda, -ayna nerede duruyor olursa olsun- bu kez aynadaki adamın dudağının sağ alt tarafında bir beni oluyor. Yani ben üst tarafa zıplamıyor. Kısaca aynadaki görüntü sağı ve solu ters çeviriyorken, yukarı ve aşağı sabit kalıyor. Ayna her nasılsa, bi şekilde bu iki yönün ayrımının bilincinde olmalı.  Aynayı duvardan alıp ayaklarımın önüne de koysam bu değişmiyor.

-Tamam o zaman şöyle anlatayım, aynayı karşına aldığını farzet. Gördüğün şey aslında sağ ve solun ters çevrilmiş hali değil. Aynaya bak ve sağ elini salla. Aynanın hangi tarafındaki el sallandı? Sağ taraftaki tabi. Başka bir örnek, bir kağıda sağ, diğerine sol yaz. Sağ yazan kağıdı sağ eline al ve aynaya doğru tut. Aynısını sol için de yap. Ne görüyorsun? Sağ yazan kağıt aynanın sağ tarafında!

- Evet ama bu durum aynada ters çevriliyor?!

-Emin misin? Hala aynadaki görüntüde sağ yazan kağıt aynanın -ve senin- sağ tarafında.

-Tamam ama ya aynadaki yansımam, ya oradaki adam? O sağ yazılı kağıdı sol elinde tutuyor?

-Ama o gerçek bir insan değil ki? Onun sağ yazılı kağıdı sol elinde tuttuğunu söylüyor olman, kendini zihinsel olarak onun yerine koyduğunu gösterir.

-E, evet?

-Bunu yapabilirsin ama bunu yaparken basit bir şeyi gözden kaçırıyorsun. Aynaya arkanı dönmelisin! Şöyle anlatmayı deneyeyim, aynayı karşına al, işaret parmağınla yukarıyı göster. Aynadaki adam da yukarıyı gösterecektir. Solu gösterirsen o da solu gösterecektir. Fakat aynayı işaret edersen, o da seni işaret eder. Yani aynalar “iç” ve “dışı” ters çevirirler. Daha açıklayıcı olmak gerekirse aynalar düzlemlerine dikey olan yönleri ters çevirirler. Şimdi yüzünü kuzeye dön ve aynayı da karşına al. Sağ elinle doğuyu işaret et. Aynadaki adam doğuyu işaret edecektir. Fakat kuzeyi işaret ettiğinde o güneyi işaret eder :)

-Tamam gayet güzel anlattın, iç ve dışı ters çeviriyorlar fakat neden ben sağ elimi kaldırdığımda o solu kaldırıyor hala anlamış değilim.

-Bu da yönleri tanımlayışımızdan kaynaklanıyor aslında. “Neden aynalar sağ ve solu ters çeviriyor da, yukarı-aşağı çevirmiyor?” diye sorarsan elmalarla elmaları karşılaştırmış olmuyorsun. “Yukarı” yön anlamında kesin bir tanımdır. Çok basit bir şekilde elini havaya kaldırıp işaret ettiğinde “yukarıyı” anlatabilirsin. Bu dünyanın merkezine kıyasla da olabilir, ya da uzayda süzülürken de ayaklarımızdan başımıza doğru olan yön de olabilir. Kısaca “yukarıyı” tanımlamak kolaydır. Aynı şey “iç” ve “dış” içinde geçerlidir. Bedenimizden içeri ve dışarı. Basit ha? Eğer dünya dışı bir varlığa ne tarafın yukarı veya ne tarafın içeri olduğunu anlatmak istersen bunu çok basit bi şekilde anlatabilirsin.

-Ama sağ da temel bir yön değil midir?

-Hayır değildir. Sağ ve sol kolayca tanımlanamazlar ve bunu dünya dışı varlığımıza anlatırken çok zorlanırsın. Çünkü sağ ve sol görecelidir, “yukarı-aşağı “ve “içeri-dışarı” olmadan anlam kazanamazlar, bunlara bağımlıdırlar. Bu yüzden “sağ” ile “yukarıyı” kıyaslamak çok mantıklı olmayacaktır.

-Hmm..

-Yüz yüze dönmüş iki insanı hayal et ve onlara sağı işaret etmelerini iste. İkisi birbirinin zıttı yönü işaret edecektir. Çünkü ikisinin “iç” ve “dışı” farklıdır. İşte bu yüzden sağ ve sol görecelidir. “İç” ve “dış” sağın ve solun tanımını değiştirirler.

-Peki ya simetri kavramı olmayan uzaylılar? Onlar da aynada sağ ve solu ters çevrilmiş olarak mı görürler sence?

-Onlara aynaya bakarlarken sola doğru etraflarında dönmelerini söyle. Onlar sola döndükçe aynadaki görüntüleri ise sağa doğru dönecektir. Ve böylece bir “saat yönünde” – “saat yönünün tersinde” durumu oluşacaktır ve bunu anlayabileceklerdir. Tabi bunu ayna ile ilgili beyin jimnastiği yapabilecek kadar zeki olduklarını varsayarak söylüyorum. Belki bi gün bunu okuyacak kadar gelişirler ve gülerler.

*Eric Schmidt, Phil Gibbs, David Richards and Scott I. Chase’e teşekkürü bir borç bilirim. Ayrıca Isaac Asimov’un “The left hand of the electron” adlı kitabı okunmaya değer gibi.

- Teknik olarak evet. Fakat başkasıyla konuştuğumu farzediyordum..

- Aferin, sonunda kendi kendine yeten bir birey olma yolunda hızla ilerliyorsun. Birey dedim diye arkadaşların alınmaz umarım, ahaha.

- Aslına bakarsan tek bir kişi..

- Hmm, hadi ya? Ruh ikizin falan mı?

- Yoo, daha çok okuldan arkadaşımmış gibi.

- Bu aralar çok ders çalışıyorsun. Biraz kafanı kaldır da oyun falan oyna, ahaha.

- İroniyi farketmemiş olsaydım kendi kendine gülüyor olacaktın biliyorsun değil mi?

- Sen beni aptal mı sandın?

- Aksine, bunu anlayamayacağını düşünseydim sormazdım. Burdan şuna varmak istiyorum aslında, insanlar yalnız olduğumu farketmedikleri için kendi kendimle konuşuyordum. Bu durumda aslında sürekli, her an konuştuğum sonucunu da çıkartabilirsin. Yalnızca ben konuşurken karşımda tesadüfen birisi olduğunda akli dengem yerindeymiş gibi görünüyorum. Aksi takdirde sersem, hayali arkadaşları olan insan muamelesi görüyorum. İşin güzel tarafı ne biliyor musun? Gerçekten hayali arkadaşlarım da var. “Gerçekten hayali” ne demek diye sorma, sadece dinle.

- ……

- Yeteri kadar yalnız kalınca kaçınılmaz bir şey bu kendi kendine konuşma olayı. Babaannem de kendi kendine konuşurdu. Yaşlı diye kimse onu ciddiye alıp iki laf etmezdi. Fakat bir zamanlar onunda genç bir kız olduğunu hayal ederdim ben. Şimdiki halinden çok farklı olduğu zamanları. Bir nevi empati olayıydı. Yo, bir zamanlar bir kız çocuğu değildim. Anladın umarım? Neyse, kendisiyle konuştuğunu farkettiğimde bir köşeye saklanıp onu dinlerdim. Karşısına geçip iki kelime edemezdim onu yalnızlığından kurtarmak için. Zira çok konuşuyordu. Onun bu çok konuşması yüzünden yalnız kaldığını biliyordum. Hatta bir gün kardeşime babaannem çok mu konuşuyor sence diye sorduğumda günaydın demişti.

- …..

- Fakat monologları tatmin ediciydi gerçekten. Saklandığım yerden onu dinlemek, karşısına geçip öyle dinlemekten daha keyifliydi. Hatta bir keresinde beni saklandığım yerde yakalamadan önce benimle konuştuğunu farkettim. O anlığına hayali arkadaşı bendim yani. Ya da ben öyle sanıyordum demek daha doğru olur. Meğer benim orada olduğumu hep biliyormuş, öncekileri de biliyormuş. Yaşlı olabilirim, kendimle konuşuyor olabilirim ama kör değilim demişti sonra. Kısaca estafurulla anlamına gelen bişeyler geveledim ama ne olduğunu hatırlamıyorum şu an.

- …..

- Neyse işte, bu olaydan 1 hafta sonra öldü babaannem. Bu kez yalnız kalma sırası bendeydi. Bendeydi çünkü monologlarını dinleyebileceğim birisi yoktu. Bir süre bu böyle devam etti. Dedim ya, yeteri kadar yalnız kalınca bu oluyor diye. Oldu da. Bir süre sonra kendi monologlarımı dinlemeye başladım. Bir kısır döngü evet, kendi monoloğunu yapmak ve onu dinlemek. Yoksa monoloğun anlamı bu mu? Aah her neyse.. Acıktım sanırım. Orda saklandığını da biliyorum ayrıca.

- ….

Mutasyon yüzünden insanlar zombilere dönüşse bile sorun değil. Zaten zombi kıvamında bir şeyler olmalı ki sürekli tetikte olayim, hayatta kalma derdine düşeyim. Yoksa ne anlamı var kitap falan okumanın sürekli, zaten dünyanın en kültürlü “insanıyım”. İstediğim yere gidip, istediğim şeyi yapabilme lüksüne sahip olmayı istiyorum ayrıca. Gemi falan kullanmayı öğrenebilirim kıtalar-arası yolculuk için. Fütursuzca zombi vurmak istiyorum bir de. Sakın psikanalize başvurup, “toplum içinde konuşamayan, etrafta birileri varken kendisi olamayan, anti-sosyal, içine kapanık, ibne, hayalperest” insan çıkarımı yapmayın benim hakkımda. Tamam bu saydıklarımın hepsi olabilirim -ya da olmayabilirim- fakat asıl konuyla zerre alakası yok. Ha bir de zombi vurmak istemem çok bilgisayar oyunu oynamamla alakalı değil. Bu daha çok sizlerle alakalı. Sizler derken sizi kastediyorum, hepinizi.

Medeniyetin ortasında tek başıma hayatta kalabilmek istemişimdir hep. Basit ve heyecanlı olduğu kadar  yağmalamanın suç olmadığı bir düzen var bi kere dışarıda. Belki de bu yüzden post apocalyptic  ya da bir avuç insanın hayatta kalabildiği eserlere hayran oluyorum. I am Legend örneğinde olduğu gibi tek başıma alışveriş yapmak istiyorum. Fallout‘taki gibi çoğzın van olmak istiyorum. Yalnızlıktan sıkılınca da kendi dinimi empoze edecek insanlar bulabilmek için radyo yayını yapmak. Dinin kendisi bir salgın hastalık olabilir fakat bu kez öyle olmayacağını garanti edeceğim insanlara, bi şekilde. Aslında yazdıkça sıkılmaya başladım ben bu hayalden. Düşünmesi daha keyifli.

İyi ki yıllar da nedir demeyin. Dün -yılbaşı gecesi- böyle bir yorumda bulundu İrfan adında bir beyfendi. Bir anda 50 bin ışık yılı öteye, ta zamanın ötesine gitti geldi içinde bulunduğumuz oda. Bu böyle bi 5 saniye falan sürdü. Neyse, acaip başlayan gece acı sona erdi. Zira tekila sonrası ısırılmayı bekleyen limon dilimlerimize acı sos dökmeyi akıl edebilen biri vardı etrafımızda. Ne yalan söyleyim ilk başta bok gibi gelmesine rağmen bi süre sonra 2. kez bunu deneyecek kadar sevdim. (aynı kişiye bugün şalgamın acısını artırmak maksadıyla içerisine pul biber atmayı teklif ettiğimde  ”saçmalama lan” tepkisi aldım, akabinde de masadaki marulu şalgam bardağına sokarak yedi)

Bi de bu aralar wasteland denen yerde yaşıyorum.

insanların daha fazla sevgiye ihtiyacı var.

komşularını sev.

aileni sev.

arkadaşlarını sev.

düşmanlarını sev.

ama en önemlisi kendini sev.

eğer bu sevgi iletisini yarım saat içerisinde en az 10 kişiye yollamazsan annen ölecek….

ve bütün tavşanlar.

ve hepsi senin hatan olacak..

piç kurusu! nefret ediyorum senden.

Kondom kullanma konusunda tartışmaya girdiğiniz bir kadın size tartışmanın sonunda taş-kağıt-makas yapmayı öneriyorsa o kadını bırakmayın.

• David Lynch: Anlaşılamayan adam, yönetmen.  “Film süperdi abi, ama bi bok anlamadım” diyenlere gelsin. Yani kısaca, film boyunca  ”hareket eden resimleri” çok beğendiğini söylüyorsun.

• Luminol: Püskürtüldüğü yüzeydeki kan izlerini karanlıkta mor ötesi ışıkla görmeye yarayan kimyasal. Küvette kan izi bulan ve heyecan yapan kriminalcilere gelsin. Regl diye birşey var be kardeşim.

• Film klişesi: Derin bir nefes aldırır ve verdirir. Filmlerde çocuklarını okula 4×4 ile bırakan ailelere gelsin. Diğer çocuklar neden okula hep yürüyerek geliyor, onlar piç mi?

• Kadavra: Tıpın hizmetine sunulmuş ölüler. Yatakta kadavra rolü yapan kadınlara gelsin. Daha soğuk, daha hareketsiz ve daha ölü olarak nekrofili tribine sokmayın erkekleri artık.

• İdeal erkek / ideal kadın: Paranın da bunları satın alabilmesi gerekir. Benden size gelsin. Yasal orospunuz olabilirim, yemek, sinema ve ardından sekse fitim.

• Hayatın anlamı: Hayatın anlamıdır. Hayatlarının anlamını arayanlara gelsin. Tek boyutlu olmak ister misin?

• mIRC: Nostaljik chat programı. Şifresi qwerty olupta “girdiğiniz şifre yanlış” uyarısıyla karşılaşanlara gelsin. “ŞFREMİ DORU GRYORM, NDEN YANLIŞ DYOR?” caps lock açık beybi.

• İyi vakit geçirmeyi sevmek: Yüzde doksan. “Nelerden hoşlanırsın” sorusuna eğlenmeyi, iyi vakit geçirmeyi severim diyenlere gelsin. “Merhaba, ben ibişin tekiyim. Boş zamanlarımda eğlenmeyi severim. O kadar yüzeyselim ki gerçek bir hobi ya da ilgi alanım yok. Sadece eğlenmeyi seviyorum”

Hayatımda bi kere olsun oda hapsine maruz kalmadım. Amacı neydi ki zaten? Bir çocuğu odasına göndermek, bütün gün atari oynayıp, fosur fosur uyumasına müsade etmek? Meh, harika fikir! Oldu olacak psikoloğa gönderin, teyze götünden bi hastalık uydursun ve siz de işe yaramayan ebeveynler olarak kalın.

Bence geçmişte, şimdi de ve gelecekte, çocukların ihtiyacı olan tek şey “sopa”. Odalarını toplamalarını söylüyorsunuz ve onlar HAYIR diyor, sizde gösteriyorsunuz sopayı. Bu kadar basit işte. Sakın ola televizyondaki, haftasonu eklerindeki, internetteki zırvalıkları dinlemeyin. Eğer onların dediği gibi olsaydı, bütün çocukların ferrariden bozma yatakları, duvarlarında plazma televizyonları olur, Mozart dinleyerek büyürlerdi. Aslında o kadar da kötü gelmiyor kulağa bunlara sahip olmak. Çocuklarınız kendilerini beğenmiş olarak büyürlerdi en azından. Minik bir ofiste bi ton rapor yazarak başkalarını zengin ettikleri bir kariyere sahip olduklarında buna alışmaları çok uzun sürmezdi böylece.

Asıl problem, çocukların kendi fikirlerinin bir anlamı ve değeri olduğunu düşünmeleri. Çocuklarınızı dövmeyerek çarpıtılmış bir gerçekliğe yönelmelerini sağlıyorsunuz. Bunun olmaması için sizlere uygun gördüğünüz biçimde kullanmanız adına bir yol gösterici hazırladım. (isterseniz çıktısını alıp buzdolabına yapıştırabilir, hem sizin hem de çocuğunuzun unutmamasını sağlayabilirsiniz)

5 Kardeş: En basit, en bilinen çocuğu adam etme yöntemi. Baş parmağınız haricindeki diğer 4 parmağınızı bitiştirin, elinizin tersiyle yüzünün ortasına gelecek biçimde savurun. Bir de püf noktası var tabi, çocuğunuzun suratına eliniz temas etmeden önce bileğinizin temas etmesine özen gösterin. Bu önemli, çünkü çocuğunuzun sizi bir kılıbık olarak görmesi riskini almak istemezsiniz.

Sazan vuruşu: Sadece şunu sorun, ” o tişörtündeki leke de ne öyle?” Çocuk refleks olarak kafasını eğip tişörtüne baktığı anda elinizle burnuna yukarıya doğru bir hamle yapın. İşe yaraması için bu sorunun her daim çocuğu meraklandırması lazım.

Terlik: Genelde annelerin tercih etmek isteyeceği bir yöntem. Ayrıca uzun mesafeden amaca hizmet eder. Canınız sıkıldığında üzerlerinde pratik yapmamanız çok önemli. Terlikten sıyrılmanın yollarını keşfetmemeleri için bunun yerine kırılacak her hangi bir eşyada deneyebilirsiniz. Ardından asıl hedef talimi için bir neden yaratmış olursunuz.

Sopa: Elinizin altında bir tane mutlaka bulunmalı. Cetvel falan da kullanabilirsiniz. Genelde iyi bir amaca hizmet eden bu yöntem çocuğun mesajı alması için idealdir.  Eğer çocuk hiperaktif ve siz de etrafta koşuşturmak için fazla yaşlıysanız daha uzun bir sopa edinin ve arada mesafe olsa dahi kafasına bir kaç tane indirebilesiniz. Böylece kimin patron olduğunu anlayacaklardır.

Dejavu: Bu yöntem alışverişe çocuklarla çıkıldığında paha biçilemez derecede önemli. Çocuk yanınızda ” anne acıktım, baba oyuncak istiyorum, anne çişim geldi, baba bana bunu al” diye susmuyorsa öncelikle 5 kardeş yöntemiyle bir manevra yapın. Bi kaç saniye bekleyin, ağlamaya başladığında ikincisini indirin. Bu yöntemi hemen kavrayan çocuk, ne kadar ağlarsa onunla doğru orantılı olarak o kadar 5 kardeş geleceğini bilecektir.

Kalın oklava: Eğer ebeveyn olarak görevinizi layıkiyle yerine getiriyorsanız zaten bu yönteme ihtiyaç duymayacaksınız. Bu sadece çok ağır dayak gerektiren durumlarda kullanılmalı misal “baba ben haticeyi hamile bıraktım”, “….. istersem yaparım, kimse karışamaz” -burada noktalı kısma seks, uyuşturucu kullanmak, kurtlar vadisi izlemek vs. gelebilir- Genelde bu yöntemden sonra çocuklarda bir söz dinleme eğilimi görülür.

Uçan tekme: Eğer çocuğunuza odasını toplatmak, bulaşıkları yıkatmak, çiçekleri sulatmak, vergi iade zarfınızı doldurtmak konusunda sıkıntı çekiyorsanız bu yöntem tam size göre. Garanti veriyorum, uçan tekmeden sonra istediklerinizi bi kere söyleyeceksiniz.

Hatırlatma: Çocukların zırvalıklarına asla kanmayın. Evin kirasını, faturaları, kıyafetlerini, harçlığını, yemeğini sen ödüyorsun. Sen onların sahibisin. Onlar senin değil. Eğer hoşlarına gitmiyorsa taşınabilirler. Eğer çocuklarınızı seviyorsanız, onların bir aptal olarak yetişmemesi adına, dövecek kadar da sevin.

80′lerdeki devrimci akımı şov amaçlı benimseyip, 90′ların  modasını takip eden ve de 2000′lerin kozmetik kremleriyle gençleşmeye çalışan bi kitle var.

Sevmiyorum sizi!

Az biraz önce yine en fantastik uyanma şekillerinden birini yaşadım. Neden mi anlatıyorum bunu burda? Bilmem. Belki suratınızda az da olsa bi gülümseme olur diye. Hayatta bu kadar çok tecrübe edipte öğrenemediğim birşey varsa o da kolumun üstüne yattığım için uyuşmasını o an idrak edememektir. Bulutlar bir anlığına güneşin önüne geçer de odaya bi grilik hakim olur, ilk an ne olduğunu anlayamazsınız ya, ona benziyor biraz.

Öyle bi uyuşma ki, sanırsınız kolunuz yok. Hislerin geri gelmesi bile ayrı bir meseledir. Kolunuza yapılan bin voltluk elektrik işkencesi gibi yaklaşık 2 dakika diş sıkmayla geçer. Neyse, az önce yine kolum feci uyuştuğunda anlayamadım durumun basitliğini, aaaaaa diye çığlık çığlığa bağırırken yakaladım kendimi. Kendi sesim klavuzum oluyor zaten genelde ne halt yiyor olduğumu anlamam için. Bağırmasam ayılıp ne yaptığımı da anlayamıcam zaten. Zira bağırmadığım her an yatağın içinde bi kaç dakika kolumu arıyorum. Bulunca da  ”oh buldum” diyorum. Bu evrimleşmemiş beyin kıvrımlarımın neden oldukları arasında en masumu sanırsam. Bundan sonra kabus görürken konuşmayı unutup etrafa ŞŞŞşş diye bağırmak geliyor. 3. sırayı belirlemekte zorlanıyorum ama o da sanırım uyurken kapı çalması durumunda yapılan saçmalıklar.

Neyse işte demin kendi sesim yetmemiş olsa gerek ki bi süre etrafta yeteri kadar bağırdıktan sonra kız kardeşim de noluyo lan diyip o da odasından bağırmaya başladı, abiiii diye. Evde bi böyle panik havası. Ben bağırıyorum, o bağırıyor. Ben bağırıyorum, o bağırıyor. Allah sonumuzu hayretsin. Götünü kaldırıpta odaya gelip bakmıyor ama velet. Sonra akıl etti de ben de ne olup bittiğini anladım. Bi de küfür yedik üstüne. Öyle işte, daha ne beklionuz ?