Tek başıma olan versiyonu denenmiş ve fiyaskoyla sonuçlanmıştı. Bu kez yine çadırlar ve kamp alanları var. Umarım talih olarak benzemezler.

Görüşmek üzere..

Blog önceki çizgisinden biraz şaşabilir. Zira memlekette iş kalmamış ,  zaten öncesinde de çalışmıyordum fakat bu kez çalışmak isteyipte çalışamadığımdan zamanımı buralara daha çok harcayabilirmişim gibi geliyor. O yüzden abuk subuk internet üzerinden para kazanma yöntemlerini burda icra edebilirim. Ama blog takipçileri endişelenmesin sadece ana hatlarda bi değişiklik söz konusu, yazılar eski tadında olcak. Görüşmek üzere.

Sonra biraz daha aynaya yaklaşıyorum, gözlerimin içine bakıyorum, bir anlam çıksın diye, hayatımın ne yöne gittiğini, kim olduğumu anlayabiliyim diye kasıyorum. İşin kötüsü kaçamıyorsunuz o gözlerden. Yaşayan en büyük pislik olsanız bile kendi gözlerinizden kaçamıyorsunuz ve bunun yaşattığı duyguyu anlatmak çok zor.

Üçgen peynir demişken, bunlar sıcakta eriyince paketten çıkarması mesele oluyor gerçekten. Bazen erimeseler dahi açması öyle zor oluyor ki, paketi yalaya yalaya yiyoruz ne yalan söyleyim. Biz derken bizi kastediyorum.

Sivrisinek mevzuna hiç girmesem daha iyi. Fakat kulağa kaçan su için aynı şeyi yapamayacağım. Sağ kulağa kaçıyor misal bu su damlası, anında sağ kulak iptal, sesler sanki tenekenin içindeymişsinizde öyle bir bas geliyor. Abandone oluyorum çok fena. Sağ ayak üstünde bir iki kere zıplayınca geçiyor, sonrasında da sound check alıyorsunuz her şey yolunda mı diye.

Birde gelir gelmez WoW oynadım ki sormayın, ben neden daha önce team speak denen olayı kullanmadığıma şaşırdım, ağzım açık kaldı. Bosslara edilen küfürler ülkemde hakeme edilmiyor, yeminle.

Yazın ne yapacaksın geyiklerine asla cevap veremedim bu güne kadar. Çünkü hiç bir zaman planlanmış birşeyim olmadı ya da planlara dahil olmadım. Biri bir yere çağırıyorsa gitmeye çalışırım, o kadar. Ama bu yaz kesinlikle serinlemem gerekmiş gibi hissediyorum. Deniz demek istiyorum aslında. Deniz. Yoksa ne işim olur suyla, kumla.

1) Ola ki boğazınıza bişey kaçtı ve etrafta kimsecikler yok. Siz siz olun sakın kendi sırtınıza vurmaya kalkışmayın,

2) Öksürmekten ölen kimse yoktur, bayılana kadar öksürün.

3) Panik yapıp oradan oraya koşturmayın, bu işleri yoluna sokmayacağı gibi çok çok önemli olan oksijeninizi boşa harcamak olacaktır. (ulan her taraf oksijen zaten kullanıcam tabi diyenlere saygım sonsuz)

4) Baktınız işler yolunda gitmiyor, koşun kafanızı sert bi şekilde duvara vurun, olmadı ayağınızı serçe parmağınız köşesine gelecek şekilde masaya vurun. Böylece bayılırsınız ve nefes almak için çırpınan panik halindeki reflekslerinizi egale etmiş olursunuz. Uyandığınızda da süper bir ruh hali sizi bekliyor olur, tabi uyanabilirseniz.

5) Su falan içeyim demeyin. Sakın!

6) Aynaya bakabiliyorsanız bakın. Yüzünüz yeşil ise, panik yapabilirsiniz. Kırmızı ise, aynadan uzaklaşsanız yeterli. Mavi ise, yere bakın, muhtemelen bedeniniz oradadır.

Cumartesi: Bahçelievler, Kızılay, Ankamall, Kızılay, Kurtuluş, Kızılay, Ankamall, Konutkent arasındaydık. Ankara’yı çok sevdiğimi farkettim, Ankara’lı olmayan çoğu insanın aksine.

Pazar: Öğlene doğru kalkıldı. Ayakkabım köpek tarafından kemirilmiş onu anladık, Ankamall’e gidip ayakkabı aldık (bembeyaz bi Vans, almancılar gibi oluyorum beyaz ayakkabıyla, hiho) Arby’s de kahvaltı edildi. O müthiş zor sınava girildi, süper başarılı bir şekilde çıkıldı. Gece 12′ye kadar napsak diye düşünürken sınav çıkışı Kıtır’a gidildi. Bira içmem normalde ama orada nedense kokoreçin tadını alabilmek için içildi. (boktan midyeleri anlatmak mı? ama kokoreç güzeldi be jekyll) Eve 1 kova tavuk söylendi, afiyetle yenildi, fake lost linki yüzünden mühendizle dalga geçildi. Gece yola çıkıldı, vardığımızda bagaj otobüste unutuldu. Sonra herşey yoluna girmedi tabi. 3 gün süren ayılma dönemi oldu. O gün bugüne denk geldi.