Tek başıma olan versiyonu denenmiş ve fiyaskoyla sonuçlanmıştı. Bu kez yine çadırlar ve kamp alanları var. Umarım talih olarak benzemezler.

Görüşmek üzere..

Yıllardan 2002, (yaşıtlarımızın tamamen aptal olduğu bir yıldır), o dönemler evim olmadığı için arkadaşımın (havuç) evinde kalıyorum. Evde de bi tane cins köpek (eddy) var. Neyse biz bir pazar günü sabaha karşı göte kadar sarhoş eve geliyoruz. Köpek aç tabi yemek yemesi lazım. Kemik ve et parçalarını elektrikli ocağa koyuyoruz (kaçak elektrik tabi ki, ne sandınız). Sonra biz yemek falan unutup odaya geçiyoruz. Üzerinde sayısız defa bayıldığım yer yatağıma bırakıyorum kendimi, havuçta öyle, sızıyoruz kısaca. Uyumadan az önce hatırladıklarım bu kadar.

Ev zemin katta olduğundan çocuklar şaka yapıyor diyorum kendi kendime uykumda, aksi takdirde kimse bu kadar abanamaz cama yani. Havuç ilgilensin banane diyip uyumaya devam ediyorum. Sanırım bir kaç dakika sonrasında odanın kapısı açıldı ve dumanların arasından sarı şapkalı bir amca belirdi (sanki konserdeyim ve itfaiyeci kostümü giymiş rock starlar çıkıyor sahneye dumanların arasından) “Galk galk ölecen” diyince zıplıyorum yerimden, koşarak çıkıyorum odadan. O an aklım başıma geliyor, ev yanıyor tabi.. Sabahın 7 sinde, hemde pazar sabahı, kim gördü yangını dersiniz? Dersaneye gitmekte olan yöneticinin oğlu. Havuç ortalıkta yok ama. İtfaiyeciler aynı odada onu görememişler çünkü dolabın kenarında sızmış. Neyse ki olayları anlamam uzun sürmedi de, onun da hayatını kurtardı cesur amcalar.

Bütün apartman dışarıda, bahçede, herkes tırsmış evlerini boşaltmış, yönetici de orada. Yangın nedenini soruyor, elektrikli ocak diyor biri (elektrik kaçağı değil, kaçak elektrik) Havuç bana, ben havuca bakıyorum. Aynı anda aklımızdan şunun geçtiğinden eminim “asıl şimdi sıçtık” . Anlamaları an meselesiymiş ama bu sadece bizim paranoyamızmış şimdi daha net görebiliyorum. Evin diğer sakini ve köpeğin sahibi (Leyon, bizden 5 yaş büyük) gece başka yerde kaldığından olaylardan haberdar değil.. Ha bu arada köpek camın kenarından soluk alabilimiş ve yaşıyordu (bizi uyandırmak hiç aklına gelmemiş anladığınız üzere). Ayrıca bir de kırık bir kapı var, çünkü itfaiyeciler kapıyı kırmadan içeri giremezlerdi, değil mi? Bizde bir büyüğümüz olarak Leyon’u aradık,

- Çok kötü bişi oldu abi
- N’oldu, Eddy mi öldü yoksa?
- Yok o yaşıyor.
- Kim öldü o zaman?
- Kimse.
- O zaman evi yaktınız siz.
- …….

a: x yeni albüm çıkartmış duydun mu?
b: hadi ya, süper.

b: x’in yeni albümü çıkmış indirdin mi?
c: yok daha indirmedim. hemen indireyim.

c: sonunda çıkmış x’ in albümü.
a: oof dinleyelim hemen.

Böyle bir kısır döngü içinde bulunduğumuz yetmiyormuş gibi x denen grupla da çok alakamız olmadığını söylemeliyim. Sadece arada bir müzik hakkında da konuşabilmek istiyorduk sanırım. Ama o da kısa süreli hafızanın yetersizliğine kurban oluyordu. En sonunda birisi albümü download ediyor, dinleyebiliyorduk. Sonra kafamızdaki balonlarda şu monolog yaşanıyordu.

…gerçekten süper. iyiki farkettim bu albümü…

Canımız ne isterse dinliyorduk internet sayesinde. Hatta evin içersinde gizliden bir çekişme vardı. En bilinmedik başarılı müziği kim bulacaktı? Birisi bulur ve diğer ikisi severse o hafta cidden bulaşık yıkamak istemediğinizde yıkamıyordunuz. Çünkü o bir hafta süresince kaliteli ve kulaklarınızın alışık olmadığı şeyleri dinletiyordunuz insanlara. Adil olduğunu söylemeliyim.

Tabi dinlediğimiz müzikler yüzünden asla birbirimize entellektüel hava basma olayına girmedik. Bunun iki nedeni vardı. Birincisi, müzik zevklerimiz ortaktı. İkincisi, böyle bir eylemde bulunacak olursak her halükarda ağzımızını payının verileceğini biliyorduk.

Bu geçmişteydi. Şimdiyse o günlerden kalan arşivleri tüketiyoruz, ve tekrar tekrar tüketiyoruz. Yeni birşeyler dinleme çabamız olmadığı gibi duyduğumuzda da kaçıyoruz.