Adım Gretel, şeker hastasıyım. Diğer taraftan, maalesef şekere de hastayım. Basit bir çıkarımla -şu an içinde bulunduğum durumun dışında dahi- hayatımın boktan olduğunu söyleyebilirim. Eminim bu gibi durumlar için bir dolu felsefe yapılmıştır. Anti olana bağlanmaktan bahsediyorum. Fakat bir şeyin kendisi mi yoksa antisi mi daha önce var olmuştur emin değilim. Bu durum benim için şu şekilde cereyan ediyor misal, şeker hastasıyım diye mi şekere hastayım yoksa şekere hastayım diye mi şeker hastası oldum emin değilim. Hangisi hangisinin antisidir, neden biri orjinal diğeri anti oluyor, her şey zıttı ile mi var olabilir gibi sorularla kafamı kurcalamak ve zaten kısıtlı olan enerjimi de daha fazla harcamayı düşünmüyorum şimdilik. Karşıdaki şekerden yapılma kulübeye direnmek  yeteri kadar yorucu zaten.

Adım Gretel, halüsinatif bağımlısıyım. Şekerlerle besin zincirim ve diyetim gereği ilişkiye giremeyince bitkilerle beslenmeye başladım malüm, mantarlar da bundan nasibini aldı haliyle. Yaşım küçük olduğundan ve doğada yaşamak ile ilgili yeterince ailevi eğitim almadığımdan sanırsam zehirli ve güzel renkli mantarlar beni kendisine çekti demek yanlış olmayacaktır. Aslında bir anlamda iyi de oldu diyebilirim. Ruh ikizim Hansel ile bu şekilde tanıştım.

Adım Hansel, Gretel’in ruh ikizi ve onun uydurduğu bir karakterim. Gökkuşağını ve şekeri çok seviyorum. Hayal ürünü olduğumu söylemiştim, gerçek değilim. Gerçeklik ona inanmayı bıraksanız da orada durur. Ben ise sadece yeteri kadar inandığınızda ortaya çıkıyorum. Bir de şu mantarlardan yediğinizde.

Adım Cadı. Bu hikayedeki kötü karakter benim. Ülkenin farklı yerlerinde bilumum şekerlerden evler yapıp çocukları kandırmak ve onları yemek en büyük hobim. Bubi tuzakları da kurabilirdim fakat bu şekilde olması bir cadı için daha az anormal. Hansel’in aksine ben gerçeğim ve 2 gündür Gretel adlı çocuğun kulübeye neden hala ayak basmadığını merak ediyorum. Belki kötü kadın olduğumu anladı, belki de daha önce hiç şeker görmediğinden dikkatini çekemedim.

Adım Gretel, yazıldığı gibi okunmayanlardan. Az önce kulübenin içinde bir kadın gördüğümü sandım. Daha dikkatlice bakınca camın kenarından beni gizlice seyrediyor olduğunu farkettim. Neden küçük bir çocuğa yardım etmek varken beni gizlice izliyordu anlamış değilim. İçeri tek giriş yolunun şekerden bir kapı olması ve onu kemirmek zorunda olmam gibi durum söz konusu olmasaydı çoktan içeri girip ne halt çevirdiğini sormak isterdim.

Adım Hansel, durum gittikçe boktanlaştı. Gretel sonunda fabrika ayarlarına döndü. Ne beni tanıyor, ne de kendisini. Şekerden kulübeye girmeye çalışıyor ve sanırım başarısız olmaması için de bir neden yok ortada. Kendisini yok edecek ve onunla beraber ben de yok olacağım. Nihayetinde mutlu son ile biten bir hikaye olmayacağını anladınız sanırsam. Mantar ile var oluyorum ama aynı mantar bir çocuğu aptala dönüştürdüğünden beni de yok etmesi an meselesi. Ouroboros misali sürünmek diye buna diyoruz işte.

Adım Jack, hikayenin yazarı benim. Schrödinger’in kedisinin hayatta kalma şansı ne ise Gretel’de o kadar şanslı -ve dolayısıyla Hansel-. Bu yüzden hikayeyi bitirmiyorum. Eğer bunu yaparsam mutlu bir son olmayacak. Yapmassam da olmayacak. Belki yaparsam olabilir de..

İyi ki yıllar da nedir demeyin. Dün -yılbaşı gecesi- böyle bir yorumda bulundu İrfan adında bir beyfendi. Bir anda 50 bin ışık yılı öteye, ta zamanın ötesine gitti geldi içinde bulunduğumuz oda. Bu böyle bi 5 saniye falan sürdü. Neyse, acaip başlayan gece acı sona erdi. Zira tekila sonrası ısırılmayı bekleyen limon dilimlerimize acı sos dökmeyi akıl edebilen biri vardı etrafımızda. Ne yalan söyleyim ilk başta bok gibi gelmesine rağmen bi süre sonra 2. kez bunu deneyecek kadar sevdim. (aynı kişiye bugün şalgamın acısını artırmak maksadıyla içerisine pul biber atmayı teklif ettiğimde  ”saçmalama lan” tepkisi aldım, akabinde de masadaki marulu şalgam bardağına sokarak yedi)

Bi de bu aralar wasteland denen yerde yaşıyorum.

insanların daha fazla sevgiye ihtiyacı var.

komşularını sev.

aileni sev.

arkadaşlarını sev.

düşmanlarını sev.

ama en önemlisi kendini sev.

eğer bu sevgi iletisini yarım saat içerisinde en az 10 kişiye yollamazsan annen ölecek….

ve bütün tavşanlar.

ve hepsi senin hatan olacak..

piç kurusu! nefret ediyorum senden.

Erkeklere yapılacak uygulamalarda 10,00 lira fark alınacaktır. Fiyatlara KDV dahil değildir.

Bir ilişkide daha önce …. kere aldattım

A) Hiç.

B) 1

C) 2

D) 3 ten fazla

E) Hiç ilişkim olmadı.

—————————-

Favori film türü

A) Korku

B) Şiddet

C) Porno

D) Romantik komedi

E) Ajanlı majanlı

—————————-

İdeal ilişkim şöyle olurdu…

A) Yasal orospuluk, gezme tozma, ardından seks.

B) Film kiralayıp, sanki yiyişmek istemiyormuş izlenimi bırakmak.

C) Evde yalnız başına oturup duvarı seyretmek.

D) Süslenip püslenip, ortamlara akıp, oradan birilerini kaldırmak.

E) Bir konuyla ilgili gibi görünüp, elele romantik yürüyüşler yapmak.

—————————

Hayattaki amacım…..

A) Kazanabildiğim kadar para kazanmak, çünkü alışveriş beni mutlu ediyor.

B) Bi amacım yok, çünkü kelim.

C) Okulu bitirip kariyer sahibi olmak.

D) Büyük bir şirket için çalışmak, böylece günümün 10 saatini bir masada anlamadığım raporları yazabilirim.

E) Yapabildiğim kadar seks yapmak.

———————–

A, B, C, D ve E’ler çoğunluktaysa tam bir idiotsunuz. Çünkü az önce bir online kişilik testini çözdünüz.

———————–

Nasıl oluyorda, kişilik testi çözen insanların bir kişiliği oluyor? Neden bilmiyorum bu tür testler son dönemde çok popüler oldu. Genellikle seks hayatınız, ilişkileriniz, hobileriniz ve favori film, kitap ve yemekleriniz ile alakalı oluyorlar ve yanıtlarınıza göre sizi bir kategoriye sokuyorlar. Örneğin “Hangi lost karakterisin?”.

Yanıt: HİÇBİRİ! SEN LOST KARAKTERİ DEĞİLSİN!

Sonuçları profil sayfana yolladığında daha ilginç ya da eşsiz bir karaktere de sahip olmuyorsun. Bu daha çok seni su katılmamış aptal yapıyor. Sawyer ya da Kate çıksan bile bu seni o kadar güzel / yakışıklı ya da zengin ya da ünlü yapmıyor. Yani kimsenin sikinde değilsin. Ve tebrikler, eşsiz bir karaktere de sahip değilsin.

……………………………..

Tamam bende çözüyorum o testleri ve insan yeri geldiğinde kendini de eleştirmeli değil mi?

Kondom kullanma konusunda tartışmaya girdiğiniz bir kadın size tartışmanın sonunda taş-kağıt-makas yapmayı öneriyorsa o kadını bırakmayın.

• David Lynch: Anlaşılamayan adam, yönetmen.  “Film süperdi abi, ama bi bok anlamadım” diyenlere gelsin. Yani kısaca, film boyunca  ”hareket eden resimleri” çok beğendiğini söylüyorsun.

• Luminol: Püskürtüldüğü yüzeydeki kan izlerini karanlıkta mor ötesi ışıkla görmeye yarayan kimyasal. Küvette kan izi bulan ve heyecan yapan kriminalcilere gelsin. Regl diye birşey var be kardeşim.

• Film klişesi: Derin bir nefes aldırır ve verdirir. Filmlerde çocuklarını okula 4×4 ile bırakan ailelere gelsin. Diğer çocuklar neden okula hep yürüyerek geliyor, onlar piç mi?

• Kadavra: Tıpın hizmetine sunulmuş ölüler. Yatakta kadavra rolü yapan kadınlara gelsin. Daha soğuk, daha hareketsiz ve daha ölü olarak nekrofili tribine sokmayın erkekleri artık.

• İdeal erkek / ideal kadın: Paranın da bunları satın alabilmesi gerekir. Benden size gelsin. Yasal orospunuz olabilirim, yemek, sinema ve ardından sekse fitim.

• Hayatın anlamı: Hayatın anlamıdır. Hayatlarının anlamını arayanlara gelsin. Tek boyutlu olmak ister misin?

• mIRC: Nostaljik chat programı. Şifresi qwerty olupta “girdiğiniz şifre yanlış” uyarısıyla karşılaşanlara gelsin. “ŞFREMİ DORU GRYORM, NDEN YANLIŞ DYOR?” caps lock açık beybi.

• İyi vakit geçirmeyi sevmek: Yüzde doksan. “Nelerden hoşlanırsın” sorusuna eğlenmeyi, iyi vakit geçirmeyi severim diyenlere gelsin. “Merhaba, ben ibişin tekiyim. Boş zamanlarımda eğlenmeyi severim. O kadar yüzeyselim ki gerçek bir hobi ya da ilgi alanım yok. Sadece eğlenmeyi seviyorum”

Hayatımda bi kere olsun oda hapsine maruz kalmadım. Amacı neydi ki zaten? Bir çocuğu odasına göndermek, bütün gün atari oynayıp, fosur fosur uyumasına müsade etmek? Meh, harika fikir! Oldu olacak psikoloğa gönderin, teyze götünden bi hastalık uydursun ve siz de işe yaramayan ebeveynler olarak kalın.

Bence geçmişte, şimdi de ve gelecekte, çocukların ihtiyacı olan tek şey “sopa”. Odalarını toplamalarını söylüyorsunuz ve onlar HAYIR diyor, sizde gösteriyorsunuz sopayı. Bu kadar basit işte. Sakın ola televizyondaki, haftasonu eklerindeki, internetteki zırvalıkları dinlemeyin. Eğer onların dediği gibi olsaydı, bütün çocukların ferrariden bozma yatakları, duvarlarında plazma televizyonları olur, Mozart dinleyerek büyürlerdi. Aslında o kadar da kötü gelmiyor kulağa bunlara sahip olmak. Çocuklarınız kendilerini beğenmiş olarak büyürlerdi en azından. Minik bir ofiste bi ton rapor yazarak başkalarını zengin ettikleri bir kariyere sahip olduklarında buna alışmaları çok uzun sürmezdi böylece.

Asıl problem, çocukların kendi fikirlerinin bir anlamı ve değeri olduğunu düşünmeleri. Çocuklarınızı dövmeyerek çarpıtılmış bir gerçekliğe yönelmelerini sağlıyorsunuz. Bunun olmaması için sizlere uygun gördüğünüz biçimde kullanmanız adına bir yol gösterici hazırladım. (isterseniz çıktısını alıp buzdolabına yapıştırabilir, hem sizin hem de çocuğunuzun unutmamasını sağlayabilirsiniz)

5 Kardeş: En basit, en bilinen çocuğu adam etme yöntemi. Baş parmağınız haricindeki diğer 4 parmağınızı bitiştirin, elinizin tersiyle yüzünün ortasına gelecek biçimde savurun. Bir de püf noktası var tabi, çocuğunuzun suratına eliniz temas etmeden önce bileğinizin temas etmesine özen gösterin. Bu önemli, çünkü çocuğunuzun sizi bir kılıbık olarak görmesi riskini almak istemezsiniz.

Sazan vuruşu: Sadece şunu sorun, ” o tişörtündeki leke de ne öyle?” Çocuk refleks olarak kafasını eğip tişörtüne baktığı anda elinizle burnuna yukarıya doğru bir hamle yapın. İşe yaraması için bu sorunun her daim çocuğu meraklandırması lazım.

Terlik: Genelde annelerin tercih etmek isteyeceği bir yöntem. Ayrıca uzun mesafeden amaca hizmet eder. Canınız sıkıldığında üzerlerinde pratik yapmamanız çok önemli. Terlikten sıyrılmanın yollarını keşfetmemeleri için bunun yerine kırılacak her hangi bir eşyada deneyebilirsiniz. Ardından asıl hedef talimi için bir neden yaratmış olursunuz.

Sopa: Elinizin altında bir tane mutlaka bulunmalı. Cetvel falan da kullanabilirsiniz. Genelde iyi bir amaca hizmet eden bu yöntem çocuğun mesajı alması için idealdir.  Eğer çocuk hiperaktif ve siz de etrafta koşuşturmak için fazla yaşlıysanız daha uzun bir sopa edinin ve arada mesafe olsa dahi kafasına bir kaç tane indirebilesiniz. Böylece kimin patron olduğunu anlayacaklardır.

Dejavu: Bu yöntem alışverişe çocuklarla çıkıldığında paha biçilemez derecede önemli. Çocuk yanınızda ” anne acıktım, baba oyuncak istiyorum, anne çişim geldi, baba bana bunu al” diye susmuyorsa öncelikle 5 kardeş yöntemiyle bir manevra yapın. Bi kaç saniye bekleyin, ağlamaya başladığında ikincisini indirin. Bu yöntemi hemen kavrayan çocuk, ne kadar ağlarsa onunla doğru orantılı olarak o kadar 5 kardeş geleceğini bilecektir.

Kalın oklava: Eğer ebeveyn olarak görevinizi layıkiyle yerine getiriyorsanız zaten bu yönteme ihtiyaç duymayacaksınız. Bu sadece çok ağır dayak gerektiren durumlarda kullanılmalı misal “baba ben haticeyi hamile bıraktım”, “….. istersem yaparım, kimse karışamaz” -burada noktalı kısma seks, uyuşturucu kullanmak, kurtlar vadisi izlemek vs. gelebilir- Genelde bu yöntemden sonra çocuklarda bir söz dinleme eğilimi görülür.

Uçan tekme: Eğer çocuğunuza odasını toplatmak, bulaşıkları yıkatmak, çiçekleri sulatmak, vergi iade zarfınızı doldurtmak konusunda sıkıntı çekiyorsanız bu yöntem tam size göre. Garanti veriyorum, uçan tekmeden sonra istediklerinizi bi kere söyleyeceksiniz.

Hatırlatma: Çocukların zırvalıklarına asla kanmayın. Evin kirasını, faturaları, kıyafetlerini, harçlığını, yemeğini sen ödüyorsun. Sen onların sahibisin. Onlar senin değil. Eğer hoşlarına gitmiyorsa taşınabilirler. Eğer çocuklarınızı seviyorsanız, onların bir aptal olarak yetişmemesi adına, dövecek kadar da sevin.

80′lerdeki devrimci akımı şov amaçlı benimseyip, 90′ların  modasını takip eden ve de 2000′lerin kozmetik kremleriyle gençleşmeye çalışan bi kitle var.

Sevmiyorum sizi!

Az biraz önce yine en fantastik uyanma şekillerinden birini yaşadım. Neden mi anlatıyorum bunu burda? Bilmem. Belki suratınızda az da olsa bi gülümseme olur diye. Hayatta bu kadar çok tecrübe edipte öğrenemediğim birşey varsa o da kolumun üstüne yattığım için uyuşmasını o an idrak edememektir. Bulutlar bir anlığına güneşin önüne geçer de odaya bi grilik hakim olur, ilk an ne olduğunu anlayamazsınız ya, ona benziyor biraz.

Öyle bi uyuşma ki, sanırsınız kolunuz yok. Hislerin geri gelmesi bile ayrı bir meseledir. Kolunuza yapılan bin voltluk elektrik işkencesi gibi yaklaşık 2 dakika diş sıkmayla geçer. Neyse, az önce yine kolum feci uyuştuğunda anlayamadım durumun basitliğini, aaaaaa diye çığlık çığlığa bağırırken yakaladım kendimi. Kendi sesim klavuzum oluyor zaten genelde ne halt yiyor olduğumu anlamam için. Bağırmasam ayılıp ne yaptığımı da anlayamıcam zaten. Zira bağırmadığım her an yatağın içinde bi kaç dakika kolumu arıyorum. Bulunca da  ”oh buldum” diyorum. Bu evrimleşmemiş beyin kıvrımlarımın neden oldukları arasında en masumu sanırsam. Bundan sonra kabus görürken konuşmayı unutup etrafa ŞŞŞşş diye bağırmak geliyor. 3. sırayı belirlemekte zorlanıyorum ama o da sanırım uyurken kapı çalması durumunda yapılan saçmalıklar.

Neyse işte demin kendi sesim yetmemiş olsa gerek ki bi süre etrafta yeteri kadar bağırdıktan sonra kız kardeşim de noluyo lan diyip o da odasından bağırmaya başladı, abiiii diye. Evde bi böyle panik havası. Ben bağırıyorum, o bağırıyor. Ben bağırıyorum, o bağırıyor. Allah sonumuzu hayretsin. Götünü kaldırıpta odaya gelip bakmıyor ama velet. Sonra akıl etti de ben de ne olup bittiğini anladım. Bi de küfür yedik üstüne. Öyle işte, daha ne beklionuz ?