-Aynanın düzlemi yatay olduğunda yukarı ve aşağıyı da ters çevirecektir. Bir göl veya su birikintisindeki yansımayı düşünürsen daha kolay anlaşılır bişey.

-Yo, hayır benim demek istediğim bu değildi. Diyelim ki dudağımın sol alt köşesinde bir ben var. Fakat aynaya baktığımda, -ayna nerede duruyor olursa olsun- bu kez aynadaki adamın dudağının sağ alt tarafında bir beni oluyor. Yani ben üst tarafa zıplamıyor. Kısaca aynadaki görüntü sağı ve solu ters çeviriyorken, yukarı ve aşağı sabit kalıyor. Ayna her nasılsa, bi şekilde bu iki yönün ayrımının bilincinde olmalı.  Aynayı duvardan alıp ayaklarımın önüne de koysam bu değişmiyor.

-Tamam o zaman şöyle anlatayım, aynayı karşına aldığını farzet. Gördüğün şey aslında sağ ve solun ters çevrilmiş hali değil. Aynaya bak ve sağ elini salla. Aynanın hangi tarafındaki el sallandı? Sağ taraftaki tabi. Başka bir örnek, bir kağıda sağ, diğerine sol yaz. Sağ yazan kağıdı sağ eline al ve aynaya doğru tut. Aynısını sol için de yap. Ne görüyorsun? Sağ yazan kağıt aynanın sağ tarafında!

- Evet ama bu durum aynada ters çevriliyor?!

-Emin misin? Hala aynadaki görüntüde sağ yazan kağıt aynanın -ve senin- sağ tarafında.

-Tamam ama ya aynadaki yansımam, ya oradaki adam? O sağ yazılı kağıdı sol elinde tutuyor?

-Ama o gerçek bir insan değil ki? Onun sağ yazılı kağıdı sol elinde tuttuğunu söylüyor olman, kendini zihinsel olarak onun yerine koyduğunu gösterir.

-E, evet?

-Bunu yapabilirsin ama bunu yaparken basit bir şeyi gözden kaçırıyorsun. Aynaya arkanı dönmelisin! Şöyle anlatmayı deneyeyim, aynayı karşına al, işaret parmağınla yukarıyı göster. Aynadaki adam da yukarıyı gösterecektir. Solu gösterirsen o da solu gösterecektir. Fakat aynayı işaret edersen, o da seni işaret eder. Yani aynalar “iç” ve “dışı” ters çevirirler. Daha açıklayıcı olmak gerekirse aynalar düzlemlerine dikey olan yönleri ters çevirirler. Şimdi yüzünü kuzeye dön ve aynayı da karşına al. Sağ elinle doğuyu işaret et. Aynadaki adam doğuyu işaret edecektir. Fakat kuzeyi işaret ettiğinde o güneyi işaret eder :)

-Tamam gayet güzel anlattın, iç ve dışı ters çeviriyorlar fakat neden ben sağ elimi kaldırdığımda o solu kaldırıyor hala anlamış değilim.

-Bu da yönleri tanımlayışımızdan kaynaklanıyor aslında. “Neden aynalar sağ ve solu ters çeviriyor da, yukarı-aşağı çevirmiyor?” diye sorarsan elmalarla elmaları karşılaştırmış olmuyorsun. “Yukarı” yön anlamında kesin bir tanımdır. Çok basit bir şekilde elini havaya kaldırıp işaret ettiğinde “yukarıyı” anlatabilirsin. Bu dünyanın merkezine kıyasla da olabilir, ya da uzayda süzülürken de ayaklarımızdan başımıza doğru olan yön de olabilir. Kısaca “yukarıyı” tanımlamak kolaydır. Aynı şey “iç” ve “dış” içinde geçerlidir. Bedenimizden içeri ve dışarı. Basit ha? Eğer dünya dışı bir varlığa ne tarafın yukarı veya ne tarafın içeri olduğunu anlatmak istersen bunu çok basit bi şekilde anlatabilirsin.

-Ama sağ da temel bir yön değil midir?

-Hayır değildir. Sağ ve sol kolayca tanımlanamazlar ve bunu dünya dışı varlığımıza anlatırken çok zorlanırsın. Çünkü sağ ve sol görecelidir, “yukarı-aşağı “ve “içeri-dışarı” olmadan anlam kazanamazlar, bunlara bağımlıdırlar. Bu yüzden “sağ” ile “yukarıyı” kıyaslamak çok mantıklı olmayacaktır.

-Hmm..

-Yüz yüze dönmüş iki insanı hayal et ve onlara sağı işaret etmelerini iste. İkisi birbirinin zıttı yönü işaret edecektir. Çünkü ikisinin “iç” ve “dışı” farklıdır. İşte bu yüzden sağ ve sol görecelidir. “İç” ve “dış” sağın ve solun tanımını değiştirirler.

-Peki ya simetri kavramı olmayan uzaylılar? Onlar da aynada sağ ve solu ters çevrilmiş olarak mı görürler sence?

-Onlara aynaya bakarlarken sola doğru etraflarında dönmelerini söyle. Onlar sola döndükçe aynadaki görüntüleri ise sağa doğru dönecektir. Ve böylece bir “saat yönünde” – “saat yönünün tersinde” durumu oluşacaktır ve bunu anlayabileceklerdir. Tabi bunu ayna ile ilgili beyin jimnastiği yapabilecek kadar zeki olduklarını varsayarak söylüyorum. Belki bi gün bunu okuyacak kadar gelişirler ve gülerler.

*Eric Schmidt, Phil Gibbs, David Richards and Scott I. Chase’e teşekkürü bir borç bilirim. Ayrıca Isaac Asimov’un “The left hand of the electron” adlı kitabı okunmaya değer gibi.

- Teknik olarak evet. Fakat başkasıyla konuştuğumu farzediyordum..

- Aferin, sonunda kendi kendine yeten bir birey olma yolunda hızla ilerliyorsun. Birey dedim diye arkadaşların alınmaz umarım, ahaha.

- Aslına bakarsan tek bir kişi..

- Hmm, hadi ya? Ruh ikizin falan mı?

- Yoo, daha çok okuldan arkadaşımmış gibi.

- Bu aralar çok ders çalışıyorsun. Biraz kafanı kaldır da oyun falan oyna, ahaha.

- İroniyi farketmemiş olsaydım kendi kendine gülüyor olacaktın biliyorsun değil mi?

- Sen beni aptal mı sandın?

- Aksine, bunu anlayamayacağını düşünseydim sormazdım. Burdan şuna varmak istiyorum aslında, insanlar yalnız olduğumu farketmedikleri için kendi kendimle konuşuyordum. Bu durumda aslında sürekli, her an konuştuğum sonucunu da çıkartabilirsin. Yalnızca ben konuşurken karşımda tesadüfen birisi olduğunda akli dengem yerindeymiş gibi görünüyorum. Aksi takdirde sersem, hayali arkadaşları olan insan muamelesi görüyorum. İşin güzel tarafı ne biliyor musun? Gerçekten hayali arkadaşlarım da var. “Gerçekten hayali” ne demek diye sorma, sadece dinle.

- ……

- Yeteri kadar yalnız kalınca kaçınılmaz bir şey bu kendi kendine konuşma olayı. Babaannem de kendi kendine konuşurdu. Yaşlı diye kimse onu ciddiye alıp iki laf etmezdi. Fakat bir zamanlar onunda genç bir kız olduğunu hayal ederdim ben. Şimdiki halinden çok farklı olduğu zamanları. Bir nevi empati olayıydı. Yo, bir zamanlar bir kız çocuğu değildim. Anladın umarım? Neyse, kendisiyle konuştuğunu farkettiğimde bir köşeye saklanıp onu dinlerdim. Karşısına geçip iki kelime edemezdim onu yalnızlığından kurtarmak için. Zira çok konuşuyordu. Onun bu çok konuşması yüzünden yalnız kaldığını biliyordum. Hatta bir gün kardeşime babaannem çok mu konuşuyor sence diye sorduğumda günaydın demişti.

- …..

- Fakat monologları tatmin ediciydi gerçekten. Saklandığım yerden onu dinlemek, karşısına geçip öyle dinlemekten daha keyifliydi. Hatta bir keresinde beni saklandığım yerde yakalamadan önce benimle konuştuğunu farkettim. O anlığına hayali arkadaşı bendim yani. Ya da ben öyle sanıyordum demek daha doğru olur. Meğer benim orada olduğumu hep biliyormuş, öncekileri de biliyormuş. Yaşlı olabilirim, kendimle konuşuyor olabilirim ama kör değilim demişti sonra. Kısaca estafurulla anlamına gelen bişeyler geveledim ama ne olduğunu hatırlamıyorum şu an.

- …..

- Neyse işte, bu olaydan 1 hafta sonra öldü babaannem. Bu kez yalnız kalma sırası bendeydi. Bendeydi çünkü monologlarını dinleyebileceğim birisi yoktu. Bir süre bu böyle devam etti. Dedim ya, yeteri kadar yalnız kalınca bu oluyor diye. Oldu da. Bir süre sonra kendi monologlarımı dinlemeye başladım. Bir kısır döngü evet, kendi monoloğunu yapmak ve onu dinlemek. Yoksa monoloğun anlamı bu mu? Aah her neyse.. Acıktım sanırım. Orda saklandığını da biliyorum ayrıca.

- ….

Mutasyon yüzünden insanlar zombilere dönüşse bile sorun değil. Zaten zombi kıvamında bir şeyler olmalı ki sürekli tetikte olayim, hayatta kalma derdine düşeyim. Yoksa ne anlamı var kitap falan okumanın sürekli, zaten dünyanın en kültürlü “insanıyım”. İstediğim yere gidip, istediğim şeyi yapabilme lüksüne sahip olmayı istiyorum ayrıca. Gemi falan kullanmayı öğrenebilirim kıtalar-arası yolculuk için. Fütursuzca zombi vurmak istiyorum bir de. Sakın psikanalize başvurup, “toplum içinde konuşamayan, etrafta birileri varken kendisi olamayan, anti-sosyal, içine kapanık, ibne, hayalperest” insan çıkarımı yapmayın benim hakkımda. Tamam bu saydıklarımın hepsi olabilirim -ya da olmayabilirim- fakat asıl konuyla zerre alakası yok. Ha bir de zombi vurmak istemem çok bilgisayar oyunu oynamamla alakalı değil. Bu daha çok sizlerle alakalı. Sizler derken sizi kastediyorum, hepinizi.

Medeniyetin ortasında tek başıma hayatta kalabilmek istemişimdir hep. Basit ve heyecanlı olduğu kadar  yağmalamanın suç olmadığı bir düzen var bi kere dışarıda. Belki de bu yüzden post apocalyptic  ya da bir avuç insanın hayatta kalabildiği eserlere hayran oluyorum. I am Legend örneğinde olduğu gibi tek başıma alışveriş yapmak istiyorum. Fallout‘taki gibi çoğzın van olmak istiyorum. Yalnızlıktan sıkılınca da kendi dinimi empoze edecek insanlar bulabilmek için radyo yayını yapmak. Dinin kendisi bir salgın hastalık olabilir fakat bu kez öyle olmayacağını garanti edeceğim insanlara, bi şekilde. Aslında yazdıkça sıkılmaya başladım ben bu hayalden. Düşünmesi daha keyifli.

Adım Gretel, şeker hastasıyım. Diğer taraftan, maalesef şekere de hastayım. Basit bir çıkarımla -şu an içinde bulunduğum durumun dışında dahi- hayatımın boktan olduğunu söyleyebilirim. Eminim bu gibi durumlar için bir dolu felsefe yapılmıştır. Anti olana bağlanmaktan bahsediyorum. Fakat bir şeyin kendisi mi yoksa antisi mi daha önce var olmuştur emin değilim. Bu durum benim için şu şekilde cereyan ediyor misal, şeker hastasıyım diye mi şekere hastayım yoksa şekere hastayım diye mi şeker hastası oldum emin değilim. Hangisi hangisinin antisidir, neden biri orjinal diğeri anti oluyor, her şey zıttı ile mi var olabilir gibi sorularla kafamı kurcalamak ve zaten kısıtlı olan enerjimi de daha fazla harcamayı düşünmüyorum şimdilik. Karşıdaki şekerden yapılma kulübeye direnmek  yeteri kadar yorucu zaten.

Adım Gretel, halüsinatif bağımlısıyım. Şekerlerle besin zincirim ve diyetim gereği ilişkiye giremeyince bitkilerle beslenmeye başladım malüm, mantarlar da bundan nasibini aldı haliyle. Yaşım küçük olduğundan ve doğada yaşamak ile ilgili yeterince ailevi eğitim almadığımdan sanırsam zehirli ve güzel renkli mantarlar beni kendisine çekti demek yanlış olmayacaktır. Aslında bir anlamda iyi de oldu diyebilirim. Ruh ikizim Hansel ile bu şekilde tanıştım.

Adım Hansel, Gretel’in ruh ikizi ve onun uydurduğu bir karakterim. Gökkuşağını ve şekeri çok seviyorum. Hayal ürünü olduğumu söylemiştim, gerçek değilim. Gerçeklik ona inanmayı bıraksanız da orada durur. Ben ise sadece yeteri kadar inandığınızda ortaya çıkıyorum. Bir de şu mantarlardan yediğinizde.

Adım Cadı. Bu hikayedeki kötü karakter benim. Ülkenin farklı yerlerinde bilumum şekerlerden evler yapıp çocukları kandırmak ve onları yemek en büyük hobim. Bubi tuzakları da kurabilirdim fakat bu şekilde olması bir cadı için daha az anormal. Hansel’in aksine ben gerçeğim ve 2 gündür Gretel adlı çocuğun kulübeye neden hala ayak basmadığını merak ediyorum. Belki kötü kadın olduğumu anladı, belki de daha önce hiç şeker görmediğinden dikkatini çekemedim.

Adım Gretel, yazıldığı gibi okunmayanlardan. Az önce kulübenin içinde bir kadın gördüğümü sandım. Daha dikkatlice bakınca camın kenarından beni gizlice seyrediyor olduğunu farkettim. Neden küçük bir çocuğa yardım etmek varken beni gizlice izliyordu anlamış değilim. İçeri tek giriş yolunun şekerden bir kapı olması ve onu kemirmek zorunda olmam gibi durum söz konusu olmasaydı çoktan içeri girip ne halt çevirdiğini sormak isterdim.

Adım Hansel, durum gittikçe boktanlaştı. Gretel sonunda fabrika ayarlarına döndü. Ne beni tanıyor, ne de kendisini. Şekerden kulübeye girmeye çalışıyor ve sanırım başarısız olmaması için de bir neden yok ortada. Kendisini yok edecek ve onunla beraber ben de yok olacağım. Nihayetinde mutlu son ile biten bir hikaye olmayacağını anladınız sanırsam. Mantar ile var oluyorum ama aynı mantar bir çocuğu aptala dönüştürdüğünden beni de yok etmesi an meselesi. Ouroboros misali sürünmek diye buna diyoruz işte.

Adım Jack, hikayenin yazarı benim. Schrödinger’in kedisinin hayatta kalma şansı ne ise Gretel’de o kadar şanslı -ve dolayısıyla Hansel-. Bu yüzden hikayeyi bitirmiyorum. Eğer bunu yaparsam mutlu bir son olmayacak. Yapmassam da olmayacak. Belki yaparsam olabilir de..

İyi ki yıllar da nedir demeyin. Dün -yılbaşı gecesi- böyle bir yorumda bulundu İrfan adında bir beyfendi. Bir anda 50 bin ışık yılı öteye, ta zamanın ötesine gitti geldi içinde bulunduğumuz oda. Bu böyle bi 5 saniye falan sürdü. Neyse, acaip başlayan gece acı sona erdi. Zira tekila sonrası ısırılmayı bekleyen limon dilimlerimize acı sos dökmeyi akıl edebilen biri vardı etrafımızda. Ne yalan söyleyim ilk başta bok gibi gelmesine rağmen bi süre sonra 2. kez bunu deneyecek kadar sevdim. (aynı kişiye bugün şalgamın acısını artırmak maksadıyla içerisine pul biber atmayı teklif ettiğimde  ”saçmalama lan” tepkisi aldım, akabinde de masadaki marulu şalgam bardağına sokarak yedi)

Bi de bu aralar wasteland denen yerde yaşıyorum.

insanların daha fazla sevgiye ihtiyacı var.

komşularını sev.

aileni sev.

arkadaşlarını sev.

düşmanlarını sev.

ama en önemlisi kendini sev.

eğer bu sevgi iletisini yarım saat içerisinde en az 10 kişiye yollamazsan annen ölecek….

ve bütün tavşanlar.

ve hepsi senin hatan olacak..

piç kurusu! nefret ediyorum senden.

Erkeklere yapılacak uygulamalarda 10,00 lira fark alınacaktır. Fiyatlara KDV dahil değildir.

Bir ilişkide daha önce …. kere aldattım

A) Hiç.

B) 1

C) 2

D) 3 ten fazla

E) Hiç ilişkim olmadı.

—————————-

Favori film türü

A) Korku

B) Şiddet

C) Porno

D) Romantik komedi

E) Ajanlı majanlı

—————————-

İdeal ilişkim şöyle olurdu…

A) Yasal orospuluk, gezme tozma, ardından seks.

B) Film kiralayıp, sanki yiyişmek istemiyormuş izlenimi bırakmak.

C) Evde yalnız başına oturup duvarı seyretmek.

D) Süslenip püslenip, ortamlara akıp, oradan birilerini kaldırmak.

E) Bir konuyla ilgili gibi görünüp, elele romantik yürüyüşler yapmak.

—————————

Hayattaki amacım…..

A) Kazanabildiğim kadar para kazanmak, çünkü alışveriş beni mutlu ediyor.

B) Bi amacım yok, çünkü kelim.

C) Okulu bitirip kariyer sahibi olmak.

D) Büyük bir şirket için çalışmak, böylece günümün 10 saatini bir masada anlamadığım raporları yazabilirim.

E) Yapabildiğim kadar seks yapmak.

———————–

A, B, C, D ve E’ler çoğunluktaysa tam bir idiotsunuz. Çünkü az önce bir online kişilik testini çözdünüz.

———————–

Nasıl oluyorda, kişilik testi çözen insanların bir kişiliği oluyor? Neden bilmiyorum bu tür testler son dönemde çok popüler oldu. Genellikle seks hayatınız, ilişkileriniz, hobileriniz ve favori film, kitap ve yemekleriniz ile alakalı oluyorlar ve yanıtlarınıza göre sizi bir kategoriye sokuyorlar. Örneğin “Hangi lost karakterisin?”.

Yanıt: HİÇBİRİ! SEN LOST KARAKTERİ DEĞİLSİN!

Sonuçları profil sayfana yolladığında daha ilginç ya da eşsiz bir karaktere de sahip olmuyorsun. Bu daha çok seni su katılmamış aptal yapıyor. Sawyer ya da Kate çıksan bile bu seni o kadar güzel / yakışıklı ya da zengin ya da ünlü yapmıyor. Yani kimsenin sikinde değilsin. Ve tebrikler, eşsiz bir karaktere de sahip değilsin.

……………………………..

Tamam bende çözüyorum o testleri ve insan yeri geldiğinde kendini de eleştirmeli değil mi?

Kondom kullanma konusunda tartışmaya girdiğiniz bir kadın size tartışmanın sonunda taş-kağıt-makas yapmayı öneriyorsa o kadını bırakmayın.

• David Lynch: Anlaşılamayan adam, yönetmen.  “Film süperdi abi, ama bi bok anlamadım” diyenlere gelsin. Yani kısaca, film boyunca  ”hareket eden resimleri” çok beğendiğini söylüyorsun.

• Luminol: Püskürtüldüğü yüzeydeki kan izlerini karanlıkta mor ötesi ışıkla görmeye yarayan kimyasal. Küvette kan izi bulan ve heyecan yapan kriminalcilere gelsin. Regl diye birşey var be kardeşim.

• Film klişesi: Derin bir nefes aldırır ve verdirir. Filmlerde çocuklarını okula 4×4 ile bırakan ailelere gelsin. Diğer çocuklar neden okula hep yürüyerek geliyor, onlar piç mi?

• Kadavra: Tıpın hizmetine sunulmuş ölüler. Yatakta kadavra rolü yapan kadınlara gelsin. Daha soğuk, daha hareketsiz ve daha ölü olarak nekrofili tribine sokmayın erkekleri artık.

• İdeal erkek / ideal kadın: Paranın da bunları satın alabilmesi gerekir. Benden size gelsin. Yasal orospunuz olabilirim, yemek, sinema ve ardından sekse fitim.

• Hayatın anlamı: Hayatın anlamıdır. Hayatlarının anlamını arayanlara gelsin. Tek boyutlu olmak ister misin?

• mIRC: Nostaljik chat programı. Şifresi qwerty olupta “girdiğiniz şifre yanlış” uyarısıyla karşılaşanlara gelsin. “ŞFREMİ DORU GRYORM, NDEN YANLIŞ DYOR?” caps lock açık beybi.

• İyi vakit geçirmeyi sevmek: Yüzde doksan. “Nelerden hoşlanırsın” sorusuna eğlenmeyi, iyi vakit geçirmeyi severim diyenlere gelsin. “Merhaba, ben ibişin tekiyim. Boş zamanlarımda eğlenmeyi severim. O kadar yüzeyselim ki gerçek bir hobi ya da ilgi alanım yok. Sadece eğlenmeyi seviyorum”