Bazen salgın bir hastalık kırıp geçirsin istiyorum dünyayı. Bu veba olabilir ya da grip, belki biraz da hemoroid. Yok yok en iyisi üçünün mutasyonu olsun. Herkes ölmeli ama bu salgın sonucunda. Herkes derken, ben ve daha sonra karşılaşma umudumun olacağı bir kaç kişiyi bu güruha eklemiyorum. Henüz.

Mutasyon yüzünden insanlar zombilere dönüşse bile sorun değil. Zaten zombi kıvamında bir şeyler olmalı ki sürekli tetikte olayim, hayatta kalma derdine düşeyim. Yoksa ne anlamı var kitap falan okumanın sürekli, zaten dünyanın en kültürlü “insanıyım”. İstediğim yere gidip, istediğim şeyi yapabilme lüksüne sahip olmayı istiyorum ayrıca. Gemi falan kullanmayı öğrenebilirim kıtalar-arası yolculuk için. Fütursuzca zombi vurmak istiyorum bir de. Sakın psikanalize başvurup, “toplum içinde konuşamayan, etrafta birileri varken kendisi olamayan, anti-sosyal, içine kapanık, ibne, hayalperest” insan çıkarımı yapmayın benim hakkımda. Tamam bu saydıklarımın hepsi olabilirim -ya da olmayabilirim- fakat asıl konuyla zerre alakası yok. Ha bir de zombi vurmak istemem çok bilgisayar oyunu oynamamla alakalı değil. Bu daha çok sizlerle alakalı. Sizler derken sizi kastediyorum, hepinizi.

Medeniyetin ortasında tek başıma hayatta kalabilmek istemişimdir hep. Basit ve heyecanlı olduğu kadar  yağmalamanın suç olmadığı bir düzen var bi kere dışarıda. Belki de bu yüzden post apocalyptic  ya da bir avuç insanın hayatta kalabildiği eserlere hayran oluyorum. I am Legend örneğinde olduğu gibi tek başıma alışveriş yapmak istiyorum. Fallout‘taki gibi çoğzın van olmak istiyorum. Yalnızlıktan sıkılınca da kendi dinimi empoze edecek insanlar bulabilmek için radyo yayını yapmak. Dinin kendisi bir salgın hastalık olabilir fakat bu kez öyle olmayacağını garanti edeceğim insanlara, bi şekilde. Aslında yazdıkça sıkılmaya başladım ben bu hayalden. Düşünmesi daha keyifli.

11 yorum “faux”