Bazen olur. Dünya Mars’tan daha büyük diye tuhaf bir böbürlenme moduna giriyorum. İçimizdeki sidik yarıştırma dürtüsünden kaynaklanıyor olsa gerek. Jüpiter ise Dünya’nın 50 katıymış. Nasıl moralim bozuluyor anlatamam. Zaten galaksimizde toplasan 8 gezegen var. Bizbizeyiz yani bi anlamda, ayıp oluyor diye düşünmeyelim. Şimdi böyle “bizim gezegen seninkini döver” diye hava basma oyununa giriyorum ya kendimle, sonra ne denli salakça bir değerlendirme yaptığımı anladığımda, eaaah mına korum daha büyüğüz lan işte, pozitivizme de kafam girsin diyorum.

İyi ki yıllar da nedir demeyin. Dün -yılbaşı gecesi- böyle bir yorumda bulundu İrfan adında bir beyfendi. Bir anda 50 bin ışık yılı öteye, ta zamanın ötesine gitti geldi içinde bulunduğumuz oda. Bu böyle bi 5 saniye falan sürdü. Neyse, acaip başlayan gece acı sona erdi. Zira tekila sonrası ısırılmayı bekleyen limon dilimlerimize acı sos dökmeyi akıl edebilen biri vardı etrafımızda. Ne yalan söyleyim ilk başta bok gibi gelmesine rağmen bi süre sonra 2. kez bunu deneyecek kadar sevdim. (aynı kişiye bugün şalgamın acısını artırmak maksadıyla içerisine pul biber atmayı teklif ettiğimde  ”saçmalama lan” tepkisi aldım, akabinde de masadaki marulu şalgam bardağına sokarak yedi)

Bi de bu aralar wasteland denen yerde yaşıyorum.

19 yorum “iyi ki yıllar*”