Az biraz önce yine en fantastik uyanma şekillerinden birini yaşadım. Neden mi anlatıyorum bunu burda? Bilmem. Belki suratınızda az da olsa bi gülümseme olur diye. Hayatta bu kadar çok tecrübe edipte öğrenemediğim birşey varsa o da kolumun üstüne yattığım için uyuşmasını o an idrak edememektir. Bulutlar bir anlığına güneşin önüne geçer de odaya bi grilik hakim olur, ilk an ne olduğunu anlayamazsınız ya, ona benziyor biraz.

Öyle bi uyuşma ki, sanırsınız kolunuz yok. Hislerin geri gelmesi bile ayrı bir meseledir. Kolunuza yapılan bin voltluk elektrik işkencesi gibi yaklaşık 2 dakika diş sıkmayla geçer. Neyse, az önce yine kolum feci uyuştuğunda anlayamadım durumun basitliğini, aaaaaa diye çığlık çığlığa bağırırken yakaladım kendimi. Kendi sesim klavuzum oluyor zaten genelde ne halt yiyor olduğumu anlamam için. Bağırmasam ayılıp ne yaptığımı da anlayamıcam zaten. Zira bağırmadığım her an yatağın içinde bi kaç dakika kolumu arıyorum. Bulunca da  ”oh buldum” diyorum. Bu evrimleşmemiş beyin kıvrımlarımın neden oldukları arasında en masumu sanırsam. Bundan sonra kabus görürken konuşmayı unutup etrafa ŞŞŞşş diye bağırmak geliyor. 3. sırayı belirlemekte zorlanıyorum ama o da sanırım uyurken kapı çalması durumunda yapılan saçmalıklar.

Neyse işte demin kendi sesim yetmemiş olsa gerek ki bi süre etrafta yeteri kadar bağırdıktan sonra kız kardeşim de noluyo lan diyip o da odasından bağırmaya başladı, abiiii diye. Evde bi böyle panik havası. Ben bağırıyorum, o bağırıyor. Ben bağırıyorum, o bağırıyor. Allah sonumuzu hayretsin. Götünü kaldırıpta odaya gelip bakmıyor ama velet. Sonra akıl etti de ben de ne olup bittiğini anladım. Bi de küfür yedik üstüne. Öyle işte, daha ne beklionuz ?

6 yorum “Noize”