Felaket sıkıldım. Hem de her nesneden. Sanki artık yemek yemek bile istemiyorum, çünkü hangisini düşünsem pas geçip başka bir yemeği düşünmeye başlıyorum. Bu mütemadiyen böyle oluyor. Uyandığımda o gün neler yaşanacağını biliyorum çünkü rutin denen bir kavram var hayatlarımızda ve o gün ben bunu değiştirecek birşey bilemiyor oluyorum. Bunu asla bilemiyorum. Sıkkınken de hep sevimli olmayı deniyorum. Sanki zıttı gerçekten buymuş gibi. Ama bunu da beceremiyorum. Poker oynamak istiyorum. Masaya oturuyorum ve elime bakıyorum, çok düşük. Bir daha bakıyorum, hala aynılar.. Bazı şeyler değişmiyor.