Sabah güneşi ile uyanmaktan nefret ediyorum. Annemde geç kalkmamam için geceden arkadaki kalın perdeyi sabote eder, tül perde ile kalırım. (Anne kazığını sabah binbir hile uyandığınız o anda keşfetmeniz 2 misli koyuyor) Bir süre paranoya yapıp artık geceleri perdeyi kontrol etsenizde, alışkanlık haline getiremiyorsunuz ve bunu tekrar aynı yöntemle uyandığınızda anlıyorsunuz, çok pis.

Mutfağa gidip kahvemi koydum, sigaramı yaktım ve internetten haberleri okumaya başladım. Dikkatimi çeken, Manisa’da bir grup insanın aynı rüyayı gördükleriydi habere göre. Rüyaları neymiş diye merakla yazının sonuna kadar hızlıca ilerledim. Ama detaylı bilgi yoktu, sadece aynı rüyayı gören insanların bir fotoğrafı ve biraz da onların panik ve şaşkınlık dolu yorumlarına yer verilmişti. Anneme rüyasını sordum, hatırlamıyordu. Üstümü değiştirip dışarı çıktım.

-Can, rüyanda ne gördün?
-Yüzlerinin yerinde insan olan bir sürü kelebek, hiho.
-O kadar mı?
-Hmm, çok fazla kelebek vardı. Sanırım bende onlardan biriydim, ve sende..
-İlginç. Çünkü bende aynı rüyayı gördüm.
-Ha ha.
-Ciddiyim. Tüm kelebekler kutup noktasına uçuyorlardı, günler sürüyordu ve yolda ölen bir sürü kelebek oldu.
-Sktir!
-Ne?
-Kutup noktasına vardığımızda, aaah vardıklarında ya da herkimse işte, hep bir ağızdan garip sesler çıkartıp kanatlarıda çırpıyorlar mıydı?
-Evet sanırım anımsıyorum öyle birşey.
-Bu çok kötü adamım.
-Can?
-Ne!
-Sanırım yalnız değiliz.
-Nerden biliyorsun?
-İnternette okudum..
-Kahrolası internette ne okudun?
-Yalnız olmadığımızı. Bizim gibi aynı rüyayı gören insanlar olduğunu. Fakat onlarda bu rüyayı mı görmüş emin değilim. Okur okumaz sana geldim zaten.
-Allah kahretsin. Sonumuz geldi.
-Sakin ol. Sen iyi bir adamsın. Yoksa kelebek mi demeliyim haha.
-Oh çok iyi geldi desteğin, piç kurusu.
-Haha
-Hatta bir an öpüşeceğiz sandım.
-Hahaha.. Can?
-Sakın deneme!
-Hayır. Rüyanın devamını hatırlıyor musun?
-Ee sanırım.
-Anlat.

Can’ın rüyasını dinledikçe kendiminkini anımsadım. Çocukken acaba herkes aynı rüyayı mı görüyor diye gerçekten kafa patlattığımı hatırlıyorum. O gün bugündü sanırım. Peki bunun anlamı neydi? Ya çocuklar? Onlar ne gördü rüyalarında? Aynı rüyayı görmüşsek bile onlara masal gibi gelmiş midir herşey? Panik ve heyecan bedenimi gitgide sarıyordu. Bilgisayarı açtık ve yeni haberler var mı diye kontrol ettik. Bir kaç saatlik sürede tüm dünyada benzer olayların yaşandığı, kelebeklerin kutuplara yaptığı yolculukla ilgili bir rüyanın ortak rüya olarak görüldüğü yazıyordu. Ne tuhaf olaydı ama! Japonyada toplu olarak intihar eden insanlar olduğunuda bir kaç yerde okuduk. O gün internet başında böyle geçti. Evi arayıp gelmeyeceğimi söyledim.

Gece olup esnemeye başlayınca Can ağzını açtı.

-Uyumaya korkuyorum.
-Bende, ama uyumalıyız.
-Uyumak istemiyorum!

Gözlerinden çok korktuğu anlaşılıyordu. Gün içinde o kadar çok şey okuduk ki korkmasını da anlayabiliyordum.

-Dinle. Bunu sonsuza kadar sürdüremezsin. Bugun değilse bile yarın uyumak zorunda kalacaksın.
-Sonsuza kadar uyumaya ne dersin?
-Sen ciddi misin?
-Evet, gayet.
-Üzgünüm bunu yapamam.

Can’ın ailesi yoktu. Onu düşünen veya arayacak kimsesi de yoktu. İntihar etmek istese bunu sadece istediği için yapardı. Bunu anlayabilirdim.

Sabah ışıkları kendisini göstermeye başladığında ordan ayrıldım. Eve girdiğimde herkes yataklarında uyuyordu. Kardeşimi kaldırmaya çalıştım ama nefes almıyordu. Annemlerin yatak odasına koştum. Onlarda öyleydi. Mutfakta 3 boş, 1 tane de dolu ilaç şişesi gördüm. Dolu olanı sanırım bana bırakmışlardı. Bende düşünmeden hepsini ağzıma atıp yatağıma gittim. Ölüme yakın deneyimler geçiren insanların yaşadığı gibi o uzun tünele girdim, gözlerinizi alan o parlak beyaz ışığı gördüm.. ve öldüm sanırım.

Aynı anda küfrederek uyandım çünkü annem yine perdeyi çekmiş güneş gözümün tam içine giriyordu.

8 yorum “Alien Dreamtime”