Çocukluk fotoğraflarınıza bakıp ne kadar değiştiğinizi itiraf etme zamanı. Aslına bakarsanız bunu beraberde yapabiliriz. Hepbiriniz bir fotoğrafınızla -birazda peçete- çıkıp gelin ve ne kadar değiştiğinizi salya sümük anlatın bana. Bende size -sizi iyi hissettircekse- aynı şeyi kendim için de düşündüğümü söylerim.

O yaşlarda hep daha büyük hayallere sahip olduk. Hayallerimizin boyumuzla ters orantılı olduğunu şimdi daha iyi görebiliyorum. Daha değerli, daha düzgün birşeyler yapabilecektik aklımızca (akıllarınca). Şu an bulunduğumuz konum ve hayattan ne kadar memnun olsakta, bir fotoğrafa bakmak kadar uzak dehşete düşmek. Belki de bütün bu hayal kırıklıkları, dehşete düşmek ve geçmişe özlem ya da dolaylı yoldan “hayata yeniden başlasaydım” diyalogları saçmalıktır. 25 yaşında, işsiz ve göbekli olmam değil sorun, gerçi bunlarda işleri kolaylaştırmıyor ama.. Sorun, oof gerçekten bilmiyorum. Ben sadece o küçük insandan başaramadığım için özür dilemek istiyorum. Yanlış kararlar yüzünden bu hale getirildiği için.

Bunu bi kerecik olsun yapın. Hatta hiç beklemeyin, hemen şimdi ufacık olduğunuz fotoğraflarınıza, o zamanki sahip olduğunuz gözlerinizin içine bakın. Aynaya baktığınızda hissettiklerinizi hissetmeyeceğinizi biliyorum. Ufak bir özür dileyip, hayatın sizi bu noktaya getirdiği ile ilgili bahaneler türetin. Dilediğiniz kadar ağlayın, hakkınız bu, çünkü geri dönemeyeceksiniz.

Şimdi gülmek daha zor geliyor değil mi? Tahmin edebiliyorum ve hatırlıyorum, bir “eciiiiiiiiik” beni gülmekten komaya sokabilirdi o zamanlar.

6 yorum “Most annoying show you've ever seen”