Kiralık bir evim var, burada şişmanlıyor, mimiksiz monitörümle ilgileniyor, dönem dönem ilgimin arttığı birkaç oyunda başarılı olmaya çalışırken yemeğimi yiyor, kafa oluyor ve uyuyorum.

Oradan bakınca imkansız görünen ne kadar çok şey var değil mi ? Ama imkansız bu değil.

İmkansızlık bir tercihtir. En azından genel imkansızlık teorisi bunu da söylüyor. Eski bir arkadaşıma (skawinyan) pet şişe içinde, henüz yolduğum çimenleri vermiştim. Sonra “bir pet şişe doğada kaç yılda yok oluyor merak etmiyorum ama doğa bir pet şişe içinde kaç yılda yok olacak çok merak ediyorum” demiştim. Tabi ki içimden çimenlerin şişeyi yok etmesini diliyordum.

Eğer şişeyi saklamayı başarabilmişse, bir(inci) imkansız gerçekleşmiş demektir.

İmkansızla yaşamak istemeyenler olasılıkla yaşamayı tercih eder (never = always). Aslında iki farklı düşünme şekli de balondan başka birşey değildir. İmkansızlık olasılığın olmadığı değil, sıfır olduğu durumdur. Olasılık ise imkansızlığın sıfır olduğu durumdur. Basit bir çıkarımla;

Sıfır olasılık = imkansızlık, Sıfır imkansızlık= olasılıktır.

Denklemi denkleştirmek isteyenlere saygım sonsuz fakat sonuç ne gelirse gelsin -bu hiçlik olsa dahi- noel babaya inanmayı sürdürsünler.

Peki hayatlarından imkansız kelimesini çıkartanlar? Sanırım onlar herşeyin mümkün olduğunu düşünen kesim. Fakat bu herşey’ e kendilerini bir türlü dahil edemezler.

Ya hayatlarının etrafına dikenli tel çekenler? Çok belli, kumdan kaleler için çok uğraşmamış insanlardır ya da kendi bokunu yiyerek paradoksları sona erdiren, tek yön levhalı bir kısır döngüye girmeyi hayal edenlerdir.

Nereden duydum hatırlamıyorum; dilediği herşeyin olabilitesi olan bir yerdeyken sıkılmaktan korkan bir insan, ve ona sıkılmamayı dilemesini söyleyen insan. (bkz. denklem)

Doğru ya da yanlış yok sanırım. Çünkü bütün insanlar yalancıdır, ben de dahil. Hatta.. Neyse, siz çözün.

6 yorum “mesai”