Herşeyden önce süper bir fikirdi. Tek başımayım, param az, otostop çekeceğim, çadırım var ve Gökovaya gidiyorum. Hayatta kalmaya çalışacaktım herşeyden önce.

Otostop güzergahını ordan burdan öğrendim. Sonra da otostop çekeceğim yere taksi ile gittim.. Malum sırtımda yaklaşık 30 kg vardı ve hayatta kalmam gerekiyordu.

Yaklaşık 3 saat otostop çektim. Neden durmaları gerektiğini düşündüğümü biliyorum ama boşverin. Sonra kimse durmayınca da otobüsle bodruma gittim.

Adana kebap, ton balıklı sandviçler ve bol bol sprite ile bodrum’da hayatta kalabilmeyi başardım. Siyah tişört giymek çelme taksa da, yağmur dualarım kabul oldu.

Biraz soruşturmadan sonra Gökova dolaylarında bir orman kampına nasıl gidebileceğimi de öğrendim. Yorucu oldu lakin yokuş aşağı 2 km. kadar yürürken doğanın en güzel bitkilerini keşfettim, üzerlerine özgürce bastım. Yol kenarlarında esrar bitkisi bile vardı. Ama Beach filminden anladığım kadarıyla her bulduğun esrarı sahiplenmemek gerek.

Yokuş aşağı inerken karşılaştığım bir kadından bahsetmeden geçmeyeceğim. Şimdi bu kadın şalvar denen yöresel olmayan kıyafetiyle yokuş yukarı çıkmakta ve çıkarken de beni kesmekteydi. Akabinde yolun benim yürüdüğüm tarafına geçti ve elindeki cep telefonuyla üzerime üzerime geldi (bir an ağaçların arasında onun üzerinde olduğumu düşünsemde bu düşünceden çabucak kurtulup, suratımı asarak yürümeye devam ettim). Fakat yanımda durdu ve telefonunun saatini ayarlamamı istedi. Saaatim yok diyince kolundaki saatten bakıp söyledi (?), bende saaatini 1 dk. geri ayarladım ki hiç yaşanmamış bir an olsun. Sonra teşekkür ederek uzaklaştı.

Kamp alanı yokuşun sonunda sanarken küçük bir kasabaya vardım. Orada da taksi durağı görmek beni sevince boğdu desem yeridir. Çünkü gerçekten hayatta kalmam gerekiyordu.

Çadırımı kurdum, kamp tüpümü yakıp üzerinde çatalla sucuk kızarttım. Olmadı tabi. Arılar falan geldi çünkü. Ama normalde korkmam arıdan.

Sonra kafam biraz daha güzel oldu. Tek başına o kadar asılmamak gerekiyormuş.. Doğa, doğal falan derken fabrika ayarlarıma dönüyordum az kalsın. Sonra hava falan da karardı zaten. Bende uyudum..

Sabah güneş çarptı çadırın içinde. Ya da başka bişey çarptı da ben çadırdan zor attım kendimi. Gerçi uyumadan az önce öldürdüğüm karınca yüzünden triplere girmiştim, karınca ısırmışta olabilirdi. Sonuç olarak kendimi dışarı attım, sucuk pişirdim çatalla yine.

Sonra boş bir kağıda bir 0.7 kalemle bişeyler yazmak istedim. Birkaç cümle yazdım. Hatta biri şöyleydi:

“Birgün birşey içtim ve hayatım tamamen değişti“

Sonra ucu bitti kalemin. Bende isyan ettim, çadırı toplayıp İzmir’e döndüm.

haziran, 06

7 yorum “Flipper”